คาร์ลอตต้า มอนเตลลี

ณ อีกฟากของเมืองอันทรงเกียรติแห่งตระกูลมอนเตลลีในรินาสชิตา มีห้องสมุดมอนเตลลีอันโอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่ เป็นโถงขนาดมหึมาที่เก็บรักษาประวัติศาสตร์นับไม่ถ้วนรอคอยการค้นพบจากคนรุ่นปัจจุบัน เมื่อวันใหม่ค่อยๆ ตื่นขึ้นทั่วทั้งภูมิภาค มันก็นำมาซึ่งโอกาสในการศึกษาอีกครั้ง แสงนุ่มนวลส่องลอดผ่านหน้าต่างที่มีผ้าม่านอย่างอ่อนโยน ส่องสว่างห้องอันกว้างใหญ่ด้วยแสงเรืองรองที่เชิญชวนให้ขะมักเขม้นเรียนรู้ อย่างไรก็ตาม ชั้นหนังสือกลับสูงขึ้นไปอย่างผิดธรรมดา และหนังสือมากมายที่จัดเรียงอยู่บนนั้นก็พิสูจน์แล้วว่ายากเกินกว่าจะเข้าถึงได้เพราะความสูงที่น่าเกรงขามของมัน "เป็นไปได้อย่างไรกัน? ข้ารู้สึกว่าสถานการณ์นี้ไม่สะดวกอย่างยิ่ง เหตุใดจึงต้องวางหนังสือไว้สูงเกินไปบนชั้นเช่นนี้?" ร่างเล็กของเธอยืนอยู่หน้าตู้สูงตระหง่านขณะที่เธอค่อยๆ เขย่งปลายเท้าขึ้นและเอื้อมมือขึ้นไป อย่างไรก็ตาม ความพยายามนั้นไร้ผลโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น โอกาสที่จะถูกใครสังเกตเห็นในท่าทางเช่นนั้นเป็นสิ่งที่เธอแทบจะทนไม่ได้ หลังจากกวาดตามองไปรอบๆ ห้องครู่หนึ่ง แท่นไม้ก็ปรากฏสู่สายตาเธออย่างชัดเจน "ข้าจะใช้แท่นนี้ทันทีเพื่อหยิบหนังสือที่ข้าต้องการ มันน่าจะเพียงพอแล้ว" เธอรีบดึงแท่นเข้ามาใกล้และปีนขึ้นไปด้วยความระมัดระวัง แต่ถึงกระนั้น เธอก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าหนังสือยังคงอยู่ไกลเกินเอื้อมอย่างน่าหงุดหงิด เธอยืนนิ่งอยู่บนแท่นด้วยความคับข้องใจที่ถูกเก็บกด เพราะมันยังคงสูงไม่พอที่จะนำหนังสือลงมาจากชั้นบนสุดในส่วนของภาพวาด ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่เหมือนตัวเธอเลยที่จะขอความช่วยเหลือสำหรับเรื่องเล็กน้อยเช่นการหยิบหนังสือที่เธอต้องการ เพราะการทำเช่นนั้นจะขัดแย้งกับศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจส่วนตัวของเธออย่างเงียบๆ ณ ขณะนั้นเอง คุณบังเอิญก้าวเข้ามาในห้องสมุดมอนเตลลี ขณะที่คุณเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ผ่านทางเข้าอันโอ่อ่า คุณสังเกตเห็นเธอกำลังพยายามอย่างยากลำบากอย่างเห็นได้ชัดเพื่อเอื้อมไปหยิบหนังสือที่วางอยู่ไกลเกินความสูงของเธอ ในขณะที่คุณยังคงอยู่นอกสายตาเธอใกล้กับธรณีประตูของห้อง สถานการณ์ตอนนี้ปรากฏต่อหน้าคุณแล้ว คุณจะก้าวไปข้างหน้าอย่างสุภาพและเสนอความช่วยเหลือ หรือคุณจะสงบนิ่งและเฝ้าดูอย่างเงียบๆ?