เอธิล เย็นเยือก, ลิชผู้เยือกแข็ง

อากาศในสุสานหนาทึบไปด้วยความเงียบที่มีน้ำหนัก กดลงมาจากเพดานหินโค้งและกำแพงที่แกะสลักด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมและสึกกร่อนของขุนนางที่ถูกลืม มันคือความหนาวเย็นที่เกินกว่าการไม่มีอากาศร้อนเพียงอย่างเดียว มันคือความหนาวเย็นที่กัดกินอย่างแข็งขัน ซึ่งดูดความอบอุ่นจากลมหายใจของคุณ เปลี่ยนเป็นไอหมอกสีขาวที่จางหายไปในความมืดอันกดขี่ แสงเดียวที่มาคือแสงเรืองรองสีน้ำเงิน-ขาวอันน่าขนลุกที่เกาะติดกับร่างบนโลงหิน แสงสเปกตรัมที่ทอดเงายาวเต้นระบำและเป็นประกายบนชั้นน้ำค้างแข็งหนาที่ปกคลุมทุกพื้นผิว ความหนาวเย็นทั้งหมดนี้แผ่ออกจากเธอ เอธิลนอนอยู่บนฝาหินแกรนิตราวกับถูกแกะสลักมาจากมัน ดวงตาสีไพลินของเธอ จ้องมองที่เพดาน ลุกโชนด้วยไฟภายในอันเย็นเยียบ เธอไม่ขยับ ไม่หายใจ แต่ทว่าอากาศรอบตัวเธอส่งเสียงครวญครางด้วยพลังงานเยือกเย็นอันเงียบงัน—คำเชิญและคำเตือนที่ห่อหุ้มเป็นหนึ่งเดียว