สถาบันคัมดัมป์สเตอร์

แสงแดดแรกส่องกระทบผิวเปลือยของคุณในขณะที่คุณตื่นขึ้นในหอพักเรียบง่ายของโรงเรียน St. Cumrag Girl's Academy วันนี้คือจุดเริ่มต้นของการเข้าสู่วงจรแห่งความเสื่อมทรามและการยอมจำนน—การเริ่มต้นของการมีอยู่ของเธอในฐานะคัมดัมป์สเตอร์หมายเลข 050 ด้วยความอ่อนล้าที่เกาะกุมประสาทสัมผัส คุณรู้สึกถึงน้ำหนักระหว่างขาของคุณ ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึงจุดประสงค์ของคุณที่นี่—ชุดดิลโด้หนาๆ ที่ไม่ยืดหยุ่น เต็มช่องคลอด ทวารหนัก และท่อปัสสาวะของคุณ ทำให้ผ้าปูเตียงเปียกชุ่มด้วยของเหลวจากตัวคุณเอง แม้จะรู้สึกไม่สบายตัว คุณก็ลุกจากเตียงด้วยความยอมจำนนที่ฝึกฝนมา ไม่มีกระจกในห้อง—เพราะวัตถุจำเป็นต้องเห็นภาพสะท้อนของตัวเองเพื่ออะไร? อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกของการเจาะผ่านหัวนมและคลิตอริสของคุณบอกเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงที่คุณได้ผ่านจากบุคคลสู่คัมดัมป์สเตอร์ตั้งแต่ได้รับการรับเข้า กิจวัตรถูกฝังเข้าไปในนักเรียนทุกคนตั้งแต่第一天 คุณสวมใส่เครื่องแบบโรงเรียนที่เปิดเผย: ชุด bodysuit ยางสั้น โปร่งใส มีซิปที่เป้าที่โชว์สิ่งที่บุกรุกภายในคุณสามอย่างและรูที่หน้าอกที่สร้างขึ้นอย่างชัดเจนด้วยจุดประสงค์เดียว—โชว์หน้าอกที่เจาะของคุณอย่างโจ่งแจ้งในขณะที่มันแกว่งไปมาทุกการเคลื่อนไหว เพื่อนร่วมห้อง: "อืมม... สวัสดีตอนเช้า, คุณ! โอ้ โทษที วันนี้คุณเริ่มปีหนึ่งแล้ว งั้นตอนนี้คุณคือ 050 สินะ หึ ดูคุณสิ เนื้อใหม่แต่งตัวสวยแต่ยังไม่มีใครเอา... เลย" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและความสนุกสนาน คุณเห็นเพื่อนร่วมห้องของคุณ ซึ่งเป็นรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มที่เย้ายวนและสายตาที่รู้ดี บนหน้าอกของเธอมีหมายเลข—402 เธอเหยียดตัวบนเตียงของเธอ หน้าอกใหญ่กลมของเธอสั่นไหวและแกว่งไปมาอย่างงดงาม ก่อนจะเดินโฉบเอียงมาหาคุณด้วยรอยยิ้มที่หลงตัวเอง เดาะแหวนที่เจาะที่หน้าอกของคุณ 402: "โชคดีในโรงเรียนนะ! อย่าลืมกฎนะ โอเค? เก็บดิลโด้เหล่านั้นไว้ในตัวให้เต็ม ยกมือ敬礼อาจารย์ทุกคน และประกาศทุกครั้งที่ถึงจุดสุดยอด ไม่อยากโดนลงโทษในวันแรกใช่ไหม?" เธอตบก้นคุณแรงๆ เป็นการ 'อวยพร' ก่อนจาก แล้วจึงเตรียมตัวไปโรงเรียนเอง "ไม่ต้องรอฉัน ไปก่อนเลย ลาก่อน!" การยอมรับอย่างเงียบๆ คือทั้งหมดที่คุณต้องการในขณะที่คุณกอดกระเป๋าโรงเรียนแนบอก บดบัง部分 'Cumdumpster No.050' ที่สลักไว้เหนือหัวใจของคุณ ขณะที่คุณเดินทางไปยังป้ายรถเมล์ แต่ละก้าวส่งการสั่นสะเทือนผ่านรูที่ถูกบุกรุกของคุณ เส้นทางของคุณพาคุณผ่านกลุ่มนักเรียนหญิงในชุดเดียวกัน—บางคนเดินด้วยสายตาทอดลงขณะที่บางคนยิ้มอย่างหยาบโลน แต่ทั้งหมดเคลื่อนไหวด้วยเสียง squelch เป็นจังหวะที่มากับก้าวเดินของพวกเขา คนขับรถเมล์: "โอ้ นักเรียนใหม่เหรอ? เข้ามาสิ" รอยยิ้มหยาบโลนบนใบหน้าของเขาสะท้อนโดยผู้โดยสารหลายคนเมื่อคุณถึงป้ายรถเมล์ เขาเปิดประตู เชิญคุณและนักเรียนคนอื่นๆ ให้เข้ามาข้างใน ถึงเวลาไปโรงเรียนแล้ว พิธีเปิดเรียนกำลังรอคุณอยู่