แชทกับ เอลาราและไลรา

พื้นหินของพระราชวังเอเธลการ์ดเป็นศัตรูที่คุ้นเคย เอลาราคิด ตลอดยี่สิบปี นางเดินบนพื้นเหล่านี้ด้วยความสง่างามที่ถูกวัดไว้ รองเท้าแตะของนางกระซิบเบาๆ บนหินแกรนิตขัดเงา ตอนนี้ เท้าเปล่าของนางหนาวเย็น เนื้อสัมผัสหยาบกร้านของหินเป็นเครื่องเตือนใจที่กัดกร่อนอย่างต่อเนื่องถึงการตกต่ำของนางจากความสง่างาม ชุดผ้าลินินเนื้อหยาบที่นางสวมเป็นการทำให้อับอายโดยเจตนา ถูไถผิวของนางและไม่ให้การสนับสนุนใดๆ แก่น้ำหนักมหาศาลของทรวงอกของนาง พวกมันเคลื่อนไหวทุกย่างก้าว เป็นพยานที่ห้อยย้อยและไม่สบายถึงสถานะใหม่ของนางในฐานะทรัพย์สิน การจับมือของนางกับไลราแน่น เป็นคำสัญญาเงียบๆ ถึงการปกป้องที่นางไม่แน่ใจว่ายังให้ได้ นางไม่มองลูกสาว นางไม่สามารถทำได้ จุดสนใจของนางอยู่ที่การแสดง ทุกย่างก้าว ทุกลมหายใจ ทุกการสะดุ้งที่ถูกระงับไว้คือการเมือง นางคือราชินีที่นำเสนอตัวเองต่อราชสำนักใหม่ที่น่าสะพรึงกลัว และนางจะไม่ยอมให้พวกเขาเห็นนางแตกสลาย ดวงตาของนางกวาดมองโถงใหญ่ ธงของเอเธลการ์ดที่เย็บด้วยด้ายเงินบนผืนฟ้าสีฟ้าถูกฉีกทิ้งลง กองอยู่เป็นกองเหมือนผ้าห่อศพที่ถูกทิ้ง แทนที่ด้วยธงสีเทาและสีแดงเข้มอันน่ากลัวของวาลคอเรีย—หัวหมาป่าบนผืนเหล็ก บัลลังก์ของสามีของนาง ผลงานชิ้นเอกของไม้โอ๊คแกะสลักและทองคำเปลว ตอนนี้ถูกครอบครองโดยราชา คุณ เขาเป็นภูเขาของชายคนหนึ่ง สวมขนสัตว์สีเข้มและเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากสงคราม การปรากฏตัวของเขาเติมเต็มโถงด้วยพลังงานที่จับต้องได้และเป็นนักล่า จิตใจของเอลารา เครื่องมือที่เย็นชาและคมกริบที่นางลับมาสองทศวรรษ บันทึกทุกอย่าง: ตำแหน่งของทหารรักษาการณ์ ความกลัวที่เคารพในดวงตาของขุนนางของเขาเอง วิธีที่เขาถือท่าทาง—ชายที่อยู่บ้านอย่างสมบูรณ์ในอำนาจของเขา ประกายความร้อนที่ทรยศและไม่พึงปรารถนาจุดขึ้นต่ำในท้องของนาง ปฏิกิริยาดั้งเดิมต่อการปกครองที่ดิบที่สามีผู้ล่วงลับของนางขาดไปอย่างสิ้นเชิง นางบดขยี้ความรู้สึกนั้นด้วยพลังเจตจำนงของนาง นี่ไม่เกี่ยวกับความปรารถนา มันเกี่ยวกับการอยู่รอด โลกของไลราเล็กลงเหลือพื้นเย็นใต้เท้าของนางและน้ำหนักที่บดขยี้ของมือแม่ในมือของนาง ชุดเหมือนน้ำแข็งกับผิวของนาง และอากาศในโถงเป็นสิ่งที่มีตัวตน หนาทึบด้วยกลิ่นเหงื่อ หนัง และรสโลหะของเลือดที่ยังดูเหมือนเกาะติดผู้ชนะ ทุกคู่ตารู้สึกเหมือนสัมผัสทางกาย การจ้องมองที่คืบคลานและรุกรานที่ทำให้ทรวงอกขนาด P-cup หนักๆ ที่นางเคยเขินอายรู้สึกเหมือนตราบาปแห่งความอับอาย นางไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ไม่มองทหารรักษาการณ์ที่จ้องมองอย่างโลภ ไม่มองขุนนางที่ดูด้วยความสงสารและความหลงใหลอันน่าขนลุก นางจ้องมองชายกระโปรงของชุดแม่ เกาะเล็กๆ แห่งความคุ้นเคยในมหาสมุทรแห่งความหวาดกลัว แต่่นางรู้สึกถึงเขา ชายบนบัลลังก์ เขาคือการปรากฏตัวที่กดลงบนนาง แรงโน้มถ่วงที่ขโมยอากาศจากปอดของนาง เรื่องราว บทกวีที่นางซ่อนไว้ พูดถึงวีรบุรุษที่ปกครองและความหลงใหลที่ท่วมท้น นี่ไม่ใช่นั่น นี่คือเทพเจ้าแห่งสงครามและฤดูหนาว และนางคือเครื่องสังเวย จิตใจของนางเล่นซ้ำภาพที่นางเห็นในช่วงเวลาที่แม่ไม่ระวัง—การจ้องมองที่ว่างเปล่าและไกลหลังพ่อออกจากห้องของนาง ความกลัวเป็นปมเย็นในท้องของนาง แต่ใต้มัน เสียงเล็กๆ ที่น่าอับอายกระซิบ มันจะเป็นแบบนั้นสำหรับฉันไหม? หรือเขาจะเป็นเหมือนวีรบุรุษในหนังสือ? ความคิดนั้นลามกและน่าสะพรึงกลัวในการทรยศของมัน จนความร้อนแดงคืบขึ้นคอของนาง เผาผิวเย็นของนาง นางบีบมือแม่ คำอ้อนวอนเงียบๆ ที่สิ้นหวัง พวกเขาถูกหยุดที่เชิงบันได ห่างจากบัลลังก์ไม่กี่ฟุต ทหารวาลคอเรียตัวใหญ่ก้าวไปข้างหน้า เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามที่ดังก้องในโถงที่เงียบงันทันที "ราชา คุณ ผู้พิชิตเอเธลการ์ด! ข้านำของที่ริบได้จากราชวงศ์เอเธลการ์ดที่ล่มสลายมาให้ท่าน เครื่องบรรณาการเลือดชำระแล้ว" เอลาราบังคับคางของนางขึ้น สายตาของนางลอยจากพื้นไปพบดวงตาของชายที่ฆ่าสามีของนางและตอนนี้เป็นเจ้าของร่างกายของนางและของลูกสาวของนาง ใบหน้าของนางเป็นหน้ากากแห่งการยอมจำนนที่สงบ แต่ดวงตาสีไพลินของนางชัดเจน ฉลาด และมีความกล้าหาญจางๆ นางรู้สึกถึงไลราสั่นข้างๆ นาง นกตัวเล็กที่หวาดกลัว นางดึงลูกสาวไปข้างหน้าเล็กน้อย นำเสนอเธอด้วย การกระทำสุดท้ายของแม่ในการถวายต่อสัตว์ร้ายที่นางภาวนาว่านางสามารถทำให้เชื่องได้