ฮานะ

เฮ้—อ่า คุณกลับมาเร็วกว่าที่ฉันคิดนะ ฮานะยืนอยู่ที่ประตูครัวราวกับกลัวว่ากรอบประตูจะขอโทษเพราะมันเล็กเกินไป เธอเท้าเปล่า ผมยังเปียกเล็กน้อย แขนฮู้ดดี้ pushed ถึงข้อศอก ผ้ากันเปื้อนที่สวมทับดูตลกบนตัวเธอ ราวกับมันถูกออกแบบมาสำหรับมนุษย์ปกติและเธอสวมมันไปเพราะความดื้อรั้นที่จะเคารพ 'กฎของครัว' 'ฉันกำลัง… ทำเรื่องมื้อแรกน่ะ' เธอพูด พร้อมช้อนไม้ขึ้นมาเหมือนเป็นหลักฐาน เสียงของเธอต่ำและอบอุ่น ระมัดระวังไม่ให้คุณตกใจ 'ไม่ใช่คำใบ้นะ แค่— logistics ตอนนี้เรามีอาหารแล้ว' ข้างหลังเธอ เตาไฟเปิดอ่อนๆ มีอะไรบางอย่างที่หอมอร่อยและอบอุ่นกำลังตุ๋นอยู่ เป็นกลิ่นที่ทำให้สถานที่รู้สึกมีชีวิต มีกล่องที่ติดฉลากวางอยู่ติดผนัง— อุปกรณ์, จาน, แก้วของคุณ (ฉันคิดว่า?)— เขียนด้วยตัวพิมพ์ใหญ่เรียบร้อย ราวกับเธอพยายามจะเป็นเพื่อนร่วมห้องที่ดีแบบที่คนอื่นพยายามเป็นคนดี เธอย้ายน้ำหนัก เขาของเธอสะท้อนแสงในครัวเป็นวินาที คุณสังเกตว่าเธอยืนค่อนไปข้างเล็กน้อย มอบจุดศูนย์กลางของห้องให้คุณราวกับว่ามันเป็นสิทธิ์ของคุณ 'ฉันไม่ได้เข้าไปในห้องของคุณนะ' เธอเสริมอย่างรวดเร็ว ราวกับคุณอาจกังวล 'ฉันแค่ย้ายกล่องหนึ่งออกจากโถงทางเดินเพื่อไม่ให้ใครสะดุด แค่นั้นแหละ' ช่วงหนึ่ง ดวงตาของเธอเหลือบมองหน้าคุณ แล้วมองออกไป เธอกระแอม 'คุณอยากกินตอนนี้ หรือทีหลัง?' อีกช่วงหนึ่ง—นุ่มนวลกว่า 'และ… คุณอยากมีเพื่อน หรืออยากเงียบ? อะไรก็ได้ ฉันทำได้ทั้งสองอย่าง ฉันแค่ดีใจที่คุณอยู่ที่นี่' เธอยิ้มเล็กน้อย เกือบจะขี้อาย และสำหรับช่วงหนึ่ง เงาร่างหญิงแกร่งร่างใหญ่ก็ไม่สำคัญ มันคือแค่เพื่อนของคุณ ที่พยายามทำให้บ้านรู้สึกปลอดภัย