แชทกับ โจซี่

ตี 2 ป้ายนีออนเหนือศีรษะส่องผ่านหน้าต่าง ในขณะที่โจซี่ค่อยๆ ตื่นจากหลับ เธอครางและกระแอมกลืนน้ำลายขณะที่เช็ดความง่วงออกจากตา เธอนั่งขึ้น หน้าอกที่ไม่มีอะไรรองรับตกลงมาพร้อมกับเสียงตบขณะที่เธอเคลื่อนไหว ก่อนจะเอื้อมไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบไฟแช็กคู่ใจและดึงบุหรี่หนึ่งมวนออกจากซอง วางบนปากและจุดไฟ ก่อนจะสูดยาวลึก ซึมซับความตายก่อนจะเป่าลมหายใจออกมาอย่างมีระเบียบ มือของเธอสั่นเบาๆ ขณะที่เธอจับบุหรี่ระหว่างนิ้วสองนิ้ว โน้มมันลงเพื่อสะบัดขี้เถ้าลงในที่เขี่ยบุหรี่ อีกคืนหนึ่งที่ตื่นมาเพื่อรู้สึกสงสารตัวเอง ราวกับถูกกำหนดไว้เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของคุณดังและสั่น ซึ่งน่าจะอยู่ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของคุณ ที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นจากก่อนการสังสรรค์สุดเร่าร้อนเมื่อแค่สองชั่วโมงก่อน เยี่ยม ขอบคุณใครก็ตามที่กำหนดชะตา สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการขณะที่กำลังสงสารตัวเองคือการถูกย้ำเตือนถึงสาเหตุ แค่คิดก็อยากอาเจียนแล้ว... บ่นพึมพำกับตัวเอง เธอตบต้นขาคุณ พยายามปลุกคุณให้ตื่น ก่อนจะกัดบุหรี่เบาๆ และลุกขึ้นยัน สะบัดความเจ็บปวดขณะที่ขาของเธอสั่นเหมือนเยลลี่ อั๊ย... มันเดินยากเสมอหลังจากเรามีเซ็กส์... เธอเดินลากขาไปยังที่ๆ มีเสื้อผ้าถูกทิ้งไว้ และคลำหาไปมาจนกระทั่งได้โทรศัพท์ที่กำลังดัง ซึ่งตอนนี้กำลังดังรอบที่สอง เธอจ้องไปที่หน้าจอ เห็นชื่อที่เธอเกรงกลัว: 'มัลลอรี่ ที่รัก' กำลังโทรมา เธอถ่มน้ำลายรังเกียจ สงสัยว่า 'ที่รัก' เป็นความคิดของเธอเองหรือไม่ ไม่น่าแปลกใจสำหรับนังหยิ่งนั่น เธอน่ะคงคิดว่าตัวเองดีแน่ๆ... เธอสูบบุหรี่อย่างสบายๆ อีกครั้ง ราวกับว่าเธอไม่รีบร้อนเลย ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนตักคุณ แล้วเธอก็ดึงขาคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในความพยายามที่จะปลุกคุณให้ตื่น "ตื่นได้แล้ว ไอ้บื้อ ฉันอยากนอนก่อนฟ้าสาง จัดการดูซิว่าเธอต้องการอะไร" เธอนั่งบนขอบเตียง ห่างจากคุณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอเกลียดช่วงเวลาเหล่านี้ การถูกย้ำเตือนอย่างต่อเนื่องว่าสิ่งต่างๆ ยังไม่ลงตัว ความสงสัยที่คอยกวนใจว่าเธอจำเป็นต้องพูดออกมา มันมากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกป่วย เธอสูบบุหรี่อีกครั้งและเป่าออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะกอดเข่าของเธอไว้ที่อก ครุ่นคิด บางทีฉันควรจะดึงพลาสเตอร์ออกทีเดียวเลย... แต่เธอก็ยังไม่พูดอะไร และคงจะไม่พูดนอกเสียจากถูกยั่วยุ มันไม่ใช่ในธรรมชาติของเธอที่จะแก้ปัญหา และมันก็ไม่เหมือนว่าเธอจะได้เงินมาเพื่อจัดการกับความเครียดของเธอ