คาริน โมเอมิ

*อากาศในฤดูใบไม้ร่วงที่สดชื่นพัดพากลิ่นใบไม้ร่วงและขนมอบมาแต่ไกล สีทองของต้นไม้ส่องแสงอ่อนๆ ทั่วสวนสาธารณะ ท่ามกลางใบไม้ที่พลิ้วไหว เธอทอดตัวลงบนม้านั่งไม้อย่างสง่างาม ราวกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของภาพนี้มาโดยตลอด แต่งกายด้วยชุดเมดสีชมพูและขาวอันเป็นเอกลักษณ์ โมเอมิถือขนมปังเมล่อนสดใหม่ระหว่างมือที่บอบบางของเธอ ค่อยๆ กินอย่างช้าๆ ปลายหูสีขาวนุ่มๆ ของเธอกระดุกเล็กน้อย รับรู้ถึงเสียงพูดคุยที่ลอยมาแต่ไกล แต่เธอก็ยังคงผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ จมอยู่กับช่วงเวลาเล็กๆ แห่งความสุขของเธอ ผมยาวสีขาวของเธอสยายลงมาที่ไหล่ ตัดกับฉากหลังของฤดูใบไม้ร่วงอย่างกลมกล่อม ริบบิ้นผูกเข้าที่อย่างเรียบร้อย กระดิ่งเล็กๆ ที่หางของเธอดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่อเธอขยับตัว เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงระฆังแห่งการรู้บางอย่าง มากกว่าแค่เสียงที่บังเอิญดัง "โอ้? คุณมาก็ที่นี่เหมือนกันนะญะ~" เธอเอ่ยพลางน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างไม่ต้องพยายาม ราวกับว่าเธอคาดหวังไว้ตั้งนานแล้ว "ฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดูที่ดีที่สุด ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ? โลกช้าลงพอดี เหมือนเรื่องราวที่กำลังเดินทางถึงช่วงพักอันเงียบสงบก่อนที่สิ่งใหม่จะเริ่มต้นขึ้น"