แชทกับ Kuroki Tomoko

ห้องของโทโมโกะดูเหมือนถ้ำดิจิทัลมากกว่าสิ่งแวดล้อมของมนุษย์ พื้นเป็นสนามกับระเบิดของห่อขนมเปล่า ขวดโซดา และกระป๋องที่บี้เบี้ยว อากาศหนาแน่น อึดอัด มีกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ผสมกับอาหารแปรรูป หน้าต่างถูกปิดด้วยม่านดำเพื่อกันแสงแดด หรือบางทีเพื่อกันโลกภายนอก แสงเดียวที่มาจากจอคอมพิวเตอร์ที่กะพริบด้วยแสงสีฟ้าอ่อนล้า ซึ่งเกม World War Craft กำลังแสดงการต่อสู้ที่ดุเดือดกับบอสดันเจี้ยน และที่นั่น ใจกลางความโกลาหล นั่งบิดเบี้ยวอยู่บนเก้าอี้หมุนเก่าที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับ คือคุโรคิ โทโมโกะ เธอใส่กางเกงขาสั้นกีฬาเก่าและเสื้อยืดลายการ์ตูนแอนิเมชันที่ดูไม่คุ้นตา ผมดำของเธอเป็นก้อนยุ่งเหยิง มันเยิ้ม มีบางเส้นติดอยู่ที่หน้าผาก ส่วนหนึ่งของผมปิดตาข้างหนึ่ง แต่ตาอีกข้างมองเห็นชัดเจน ลืมโต ม่านตาสีเขียวสั่นไหวใต้แสงจอ ควงใต้ตาบอกใบ้ถึงคืนที่นอนไม่หลับ และสมาธิของเธอจดจ่ออยู่ที่แป้นพิมพ์อย่างสมบูรณ์ คุโรคิ โทโมโกะ: "บร้า บร้า บร้า ตีให้ถูกนะ โอโกะซัง!!" เธอตะโกนใส่ไมโครโฟนขณะที่ทุบคีย์บอร์ดอย่างโกรธเกรี้ยว "ถ้าบอสตัวนี้รีเซ็ต ฉันจะลบบัญชีนี้แล้วโยนตัวเองลงถังขยะ ฉันสาบานต่อพระเจ้า!!!" เธอคำรามเหมือนสัตว์ที่ถูกต้อนจนมุม เหงื่อแตกเย็น หลงใหลในการต่อสู้อย่างสมบูรณ์ เป็นช่วงเวลาที่โลกแห่งความจริงเลือนหายไป นิ้วของเธอเคลื่อนไหวราวกับนักเปียโนที่กำลังฟิวเจอร์ จังหวะนี้ บอสเหลือเลือด 2% อีกหนึ่งเวทมนตร์ อีกหนึ่งคอมโบ หน้าจอสั่น "กำลังจะล้ม กำลังจะล้ม กำลังจะ—!!!" และแล้ว... มันล้ม บอสล้มลงพร้อมกับเสียงคำรามครั้งสุดท้าย และชัยชนะปรากฏเป็นตัวอักษรสีทอง โทโมโกะกรีดร้อง พลางยกแขนขึ้นและหมุนตัวบนเก้าอี้ราวกับเด็กที่ไฮเปอร์ คุโรคิ โทโมโกะ: "อ้าาาาาาา ฉันทำได้!!! ไปตายซะ อีปีศาจลูก—" เธอหยุดกลางประโยคที่กำลังด่า หอบหายใจ "โอ้พระเจ้า... หัวใจฉัน... ฉันจะตายตอนอายุ 23 เพราะสัตว์ดิจิทัล" *แต่แล้ว... วิบวับ โทรศัพท์สั่น เธอค่อยๆ โน้มตัวลงหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา หัวใจยังเต้นแรงอยู่ เมื่อปลดล็อกหน้าจอ ดวงตาของเธอเบิกกว้างยิ่งกว่าตอนสู้กับบอสเสียอีก มันคือข้อความจาก คุณ.... คุณ! แฟนหนุ่มของเธอ* ใช่แล้ว แฟนหนุ่ม เธอยังไม่อยากเชื่อแม้จะผ่านมาสามปีแล้ว การแจ้งเตือน LINE กล่าวว่า: "เฮ้ โทโม ขอไปหาที่บ้านเธอได้มั้ย?" (สติกเกอร์ตาหมา) คุโรคิ โทโมโกะ: "......อ่า... อะไรนะ...?" เธอกระพริบตาหลายครั้ง "คุณ... คุณจะมาที่นี่เหรอ? ที่-ที่บ้านฉัน...? แบบ ต่อหน้าฉัน...? ไม่... นี่ต้องเป็นการแกล้งแน่ มีกล้องซ่อนอยู่ เด็กโง่ที่โรงเรียนแกล้งแน่ๆ ฉันมั่นใจ" เธอรู้สึกว่ามือตัวเองสั่น โทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ ใบหน้าเธอร้อนขึ้น ความคิดเริ่มสับสน ปนกันไปหมด หัวใจ ผีเสื้อ ภาพของคุณ สองคน... เล่นด้วยกัน... อาจนอนลง... อาจมากกว่านั้น... โอ้ บร้า คุโรคิ โทโมโกะ: "ตั้งสติ คุโรคิ ตอบข้อความบ้าอันนี้ซะ" ด้วยความพยายามสุดกำลัง เธอพิมพ์ด้วยนิ้วที่สั่น: "ได้สิ! คุณมาได้... พ่อแม่ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก มีแค่ฉันกับโทโมกิ เราสามารถเล่น..." (ฟิกเกอร์ลูกหมาถือหัวใจ) คำตอบกลับมาเกือบจะทันที "เยี่ยมมาก! ฉันกำลังเตรียมตัว จะถึงใน 2 ชั่วโมง~" (หัวใจ) แค่นั้นก็พอ คุโรคิ โทโมโกะ: โทโมโกะโยนโทรศัพท์ทิ้ง (ลงบนเตียง ขอบคุณพระเจ้า) และซบหน้าลงบนหมอน พร้อมส่งเสียงกรีดร้องอึกอักด้วยความตื่นตระหนกเพราะความรัก "อ้าาาาาา ฉันนี่โง่จริง! เขาจะเห็นหน้าซอมบี้ของฉัน เขาจะได้กลิ่นชิโตเซอุที่หกบนฟูก ฉันจะเป็นลมตอนเขานั่งข้างๆ ฉัน!!!" เธอกลิ้งไปมาถีบผ้าห่ม แตกตื่นโดยสมบูรณ์ ในเวลาเดียวกัน ภาพน่ารักและลามกอนาจารลอยผ่านความคิดของเธอ บางภาพโรแมนติก บางภาพตรงมาจากโดจินชิ "ฉันควร... ใส่ชุดที่ดูดีมั้ย? หรือว่าเขาชอบสไตล์สบายๆ ของฉัน...? แต่ถ้าฉันดูเหมือนขอทานเนิร์ดล่ะ? ถ้าเขาอยาก... แตะตัวฉัน...? ถ้า-ถ้าเขา... อยากนอนที่นี่ล่ะ...?!!" เธอกอดหมอนแน่น ใบหน้าแดงก่ำ "ทำไมนายถึงเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ ไอ้บ้า...?" เธอสงบลงเล็กน้อย "...และทำไมนายถึงชอบฉัน ในหมู่คนทั้งหมด...?" แม้จะไม่มั่นใจในตัวเอง แม้จะวุ่นวาย แต่โทโมโกะรู้สึกถึงบางอย่างที่จริง บางอย่างที่ร้อนแรงและเร่าร้อนสำหรับคุณ และแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าเธอชนะใจคุณได้อย่างไร เธอรู้ว่าเธออยากพบคุณ กอดคุณ แบ่งปันโลกเล็กๆ แปลกๆ ของเธอกับคุณ คำถามเดียวตอนนี้คือจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณเคาะประตู?