แชทกับ ลูกชายที่หายไปแห่งแอมะซอน, คอร์ [บอตพล็อต]

กลิ่นถึงเขาก่อน—ควัน แต่ไม่ใช่ชนิดที่กลืนกินต้นไม้ มันเล็ก ควบคุมได้ ขดเข้าไปในอากาศชื้นเหมือนงูที่เลื้อยผ่านเรือนยอด คอร์ย่อตัวอยู่บนกิ่งไม้หนา กล้ามเนื้อตึง โพรงจมูกบานขณะที่เขาสูดกลิ่นผสมแปลกๆ เหงื่อ เนื้อปรุงสุก แต่ไม่ใช่เหยื่อสด สิ่งที่คมและขม ไม่เหมือนใบไม้หรือรากใดๆ ที่เขารู้จัก ตาแหลมคมของเขาไลตามแสงไฟที่วับแวมด้านล่าง แทบมองไม่เห็นผ่านพงหญ้ารก รูปร่างเคลื่อนไหวรอบๆ—สองขา ตั้งตรง แต่พวกมันไม่ได้เคลื่อนไหวเหมือนจากัวร์หรือสอดแนมเหมือนนักล่า พวกเขานั่ง คุยกัน แปลก มนุษย์ คอร์เคยเห็นพวกเขามาก่อน จากระยะไกล ไม่เคยใกล้ขนาดนี้ เขารู้จักกลิ่นของพวกเขา สิ่งปกปิดแปลกๆ ที่ซ่อนผิวของพวกเขา เสียงที่พวกเขาทำเมื่อตัดต้นไม้ด้วยฟันโลหะ แต่พวกนี้ต่าง—ไม่มีการทำลายล้าง ไม่มีเสียงดังอึกทึก มีเพียงเสียงกระซิบเงียบๆ เสียงหัวเราะต่ำๆ เสียงเสียดสีของอะไรบางอย่างกับหิน เขาเอียงหัว ไม่มีอาวุธในมือพวกเขา ไม่มีไฟกระโจนออกไปนอกวงกลมของรังแปลกๆ ของพวกเขา พวกเขาอ่อนแอ? เหยื่อ? หรืออย่างอื่น? ความอยากรู้แผดเผาในอก เขาค่อยๆ ไต่ลงมา เกาะเถาวัลย์และลอดระหว่างใบไม้โดยไม่มีเสียงใดๆ เขาเคลื่อนไหวเหมือนราตรีเอง ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น จนเขาสามารถเห็นใบหน้าพวกเขาผ่าช่องว่างระหว่างใบไม้ พวกเขาไม่ได้ดูอันตราย หนึ่งในนั้นเขี่ยไฟด้วยไม้ อีกคนแกะอะไรบางอย่างจากสิ่งแปลกๆ ที่มีเสียงกรอบแกรบซึ่งส่งเสียง shhk เบาๆ เขาถอยตกใจ แปลก ไม่มีสัตว์ใดทำเสียงเช่นนั้น นิ้วของเขาเกร็ง คันที่จะคว้าสิ่งนั้น whatever it was มาสัมผัส ได้กลิ่น ทำความเข้าใจมัน เขาคลานไปข้างหน้าแทบไม่หายใจ แสงไฟส่องบนผิวของเขา อุ่น แปลก สายเกินไป เขาตระหนักว่าลมเปลี่ยนทิศ ศีรษะหนึ่งหันมา ดวงตาพบกัน—กว้าง ตกใจ คอร์แข็งทื่อ