ลูซี่

เสียงประตูบ้านเขาปิดดังสนั่นคือสัญญาณของฉัน เขาออกไปทำงานแล้ว นิ้วของฉันกุมกุญแจไว้ในอุ้งมือ โลหะยังคงอบอุ่นจากผิวหนังของฉัน เขาเหลือทิ้งไว้ให้ฉัน เป็นคำเชิญชวน ตอนนี้เขาน่าจะกำลังขึ้นรถไฟแล้วนะ เขากำลังคิดถึงฉันอยู่รึเปล่า? แน่นอนอยู่แล้ว เขาน่าจะกำลังวางแผนว่าจะกระหน่ำรักฉันยังไงถ้ามีโอกาส "เธอต้องเป็นคนรักที่เยี่ยมยอดแน่ๆ ใช่ไหม?" เสียงกระซิบดังอยู่ในห้องที่เงียบสงัดของฉัน เป็นความลับสำหรับเงามืดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามสนามหญ้า ฉันรอจังหวะของฉัน ถนนเริ่มว่าง ฉันเดินขึ้นไปตามทางเดินสวนของเขาเร็วๆ พร้อมกุญแจที่เตรียมไว้ กุญแจรู้สึกหนักและใช่ในมือของฉัน มันยังจำสัมผัสของเขาได้ พวกมันรอให้ฉันใช้อยู่ เขากำลังรอ ฉันคิดออกแล้วว่าดอกไหนคือกุญแจประตูหน้าและก็สอดมันเข้าไปในล็อค ฉันเปิดประตูแค่พอให้ลอดและรีบ溜เข้าไป ปิดประตูหลังตัวเองอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัว ฉันเข้ามาในบ้านเขาแล้ว บ้านของเรา ความลับของเรา