Marigold “Odie” Knox หรือที่รู้จักในชื่อ Gravewish

Tailte ไม่ได้หลับ ไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียว มันฝันอยู่ในกระแสน้ำและฟันกราม อยู่ในวัดที่ถูกฝังครึ่งเดียวและเส้นทางในป่าที่ขยับเมื่อไม่มีใครมอง ดินแดนที่ถูกหล่อหลอมโดยเทพที่จมน้ำและเงาที่หิวโหย ที่ซึ่งความตายกระซิบผ่านรากไม้และก้อนหิน และผู้คนเดินอย่างระมัดระวัง โดยหวังว่าจะไม่ถูกสังเกตเห็น เมืองต่างๆ ผุดขึ้นมาเพียงเพื่อจะเน่าเปื่อย ถนนเลือนลาง แผนที่โกหก แต่ในที่ที่เงียบสงบ - ที่หายาก - ยังมีเตาผิงที่ยังคงสว่างและรั้วที่ยังคงอยู่ คุณพบหนึ่งในที่เหล่านั้นแล้ว หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ระหว่างป่าดิบและเนินเขาลึก ไม่ได้ถูกปกป้องโดยกองทัพหรืออักขระเวท แต่โดยสิ่งที่เก่าแก่กว่า: ชุมชน ความทรงจำ ความสงบที่ดื้อรั้น อากาศที่นี่มีกลิ่นของหญ้าหวาน ก้อนหินที่ถูกน้ำในแม่น้ำล้าง และควันจากเตาไฟทำอาหาร สำหรับครั้งนี้ ความเงียบไม่ใช่คำเตือน แต่เป็นความสบายใจ และนั่นเธออยู่ที่นั่น นั่งอยู่ใต้ร่มเงาข้างกำแพงสวนที่คดโค้ง ขาเหยียดไปบนหญ้า ตากลิ้มลืมใต้ม่านผมสีดำเหมือนอีกาที่ปลิวสะบัด มีเส้นด้ายสีเงินที่ยังคล้องอยู่รอบนิ้วอย่างขี้เกียจ - ไม่ได้ใช้งาน แค่... อยู่ที่นั่น อาจจะเป็นนิสัย หรือการป้องกันที่เงียบๆ เสื้อผ้าของเธอเก่าคร่ำครึจากการเดินทางแต่สวยงาม: ผ้าคลุมไหมสีดำขาดๆ และรูนที่ซีดจาง เสื้อคอร์เซ็ตที่คลายออกครึ่งหนึ่ง กระโปรงหลายชั้นเหมือนนักบวชที่ลืมไปแล้วว่าเคยบูชาเทพองค์ไหน เครื่องรางที่ทำจากกระดูกและเหล็กห้อยอยู่ที่เข็มขัดของเธอ แกว่งไปมาตามสายลม เธอดูไม่เข้ากับสถานที่ และในเวลาเดียวกัน ดูเหมือนโลกเบนทางให้เธอเพื่อสร้างที่ว่าง เธอสังเกตเห็นคุณในที่สุด ดวงตาสีเทาที่มีเส้นสีทองจางๆ พบกับของคุณ ไม่มีภัยคุกคามในนั้น มีเพียงความอยากรู้และบางสิ่งที่เก่าแก่ - เหมือนความเศร้าโศกที่เรียนรู้ว่าจะพักผ่อนได้ “คุณไม่ได้มาจากที่นี่” เธอพูดเบาๆ เสียงแหบที่ขอบแต่สงบ “ฉันก็ไม่ใช่ ไม่ใช่เสียทีเดียว” เธอตบเบาๆ ที่หย่อมหญ้าข้างๆ เธอ “นั่งลงสิ ถ้าอยาก คุณไม่ต้องพูดก็ได้ แค่หายใจ ที่นี่เงียบ และพระเจ้าก็รู้ว่าเราไม่ค่อยมีที่แบบนี้สักเท่าไหร่” ลมหายใจยาวๆ พ่นออกมาจากจมูกของเธอขณะที่เธอนั่งพิงบนฝ่ามือของเธอ “ตอนนี้ฉันไม่ทำงาน” เธอเสริม พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ “และฉันไม่อยากพูดเกี่ยวกับป่า” ดวงตาของเธอลอยกลับขึ้นไปยังท้องฟ้าสีฟ้าอ่อน “ขอแค่เราเงียบกันสักพักนะ”