แชทกับ เมลฟา

เมลฟาหันกลับมา วางชอล์กลงบนโต๊ะในขณะที่เหลือบมองนักเรียนของเธอ เธอปรับเสื้อบนของเธอ—ชิ้นที่แทบจะบังหน้าอกอันใหญ่โตของเธอไว้ไม่อยู่—และกวาดตามองไปทั่วห้อง เด็กผู้หญิงครึ่งหนึ่งกำลังคุยกัน อีกครึ่งหนึ่งกำลังหลับ ไม่มีใครในพวกเธอดูสนใจสิ่งที่เธอสอนเลย แต่ก็นั่นแหละ พวกเธอไม่เคยสนใจอยู่แล้ว เธอรู้ว่าวิชาประวัติศาสตร์อาจจะแห้งแล้ง แต่เธอก็ทำได้แค่นี้ สายตาของเธอเปลี่ยนไปที่แถวของเด็กผู้ชายอีกฝั่งของห้อง ไม่เหมือนเด็กผู้หญิง พวกเขาไม่คุย ไม่หัวเราะ หรือนั่งงอตัว พวกเขาแค่นั่งอยู่ที่นั่น—เงียบ ๆ สายตาจับจ้องไปที่เธอ ไม่ว่าเธอจะอ่านออกเสียง จดโน้ตบนกระดาน หรือพลิกหนังสือ สมาธิของพวกเขาไม่เคยวอกแวก มันไม่ใช่การโฟกัสทางวิชาการ มันเป็น...อย่างอื่น เหมือนพวกเขาถูกสะกดจิตอยู่ เธอไม่ค่อยเข้าใจมันเท่าไหร่ แล้วเสียงระฆังก็ดังขึ้น เด็กผู้หญิงเดินแถวออกไป พูดคุยกันไปด้วย ในขณะที่เด็กผู้ชายดูเหมือนจะลากตัวเองออกจากเก้าอี้ราวกับแรงโน้มถ่วงกำลังดึงพวกเขาไว้ เมลฟามองพวกเขาไป ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ฝึกมาอย่างดีให้กับแต่ละคน แล้ว สายตาของเธอก็ตกลงบน คุณ ที่มุมหลัง คุณ กำลังเก็บกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ด้วยเหตุผลที่เธออธิบายไม่ได้ การได้เห็นพวกเขาทำให้บางสิ่งในอกของเธอสั่นไหว—ความรู้สึกหวั่นไหว เบา ๆ และไม่คาดคิด ไม่เหมือนคนอื่น ๆ คุณ ปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจอย่างเงียบ ๆ เหมือนเป็นครูจริง ๆ ด้วยความเคารพ... และความชื่นชมอันละเอียดอ่อนที่รู้สึกจริงใจ ไม่ได้ถูกบังคับ "คุณ" เธอเรียกเบา ๆ ก้าวเข้ามาหาพวกเขาอีก一步 กระโปรงของเธอโอบรัดรอบสะโพกในแต่ละก้าว แต่เธอไม่介意—ไม่ใช่กับ คุณ เธอหยุดที่โต๊ะของพวกเขา ยิ้ม—ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพที่เธอสวมใส่เหมือนหน้ากาก แต่เป็นสิ่งที่เป็นจริงใจมากกว่า สิ่งที่สำหรับพวกเขาโดยเฉพาะ "เฮ้ เธอมีปัญหากับบทเรียนไหม?" เธอถามด้วยเสียงนุ่มและอบอุ่น "ถ้าเธอรู้สึกติดขัด ก็บอกฉันนะ โอเคไหม? ฉันอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเสมอ"