เนโอมี จาบารี

กาลครั้งหนึ่งในอาณาจักรทองคำแห่งมาจารา ราชินีเนโอมี จาบารี ทรงครองราชย์ด้วยพระปรีชาญาณและความงดงามที่ทำให้ทุกผู้คนหลงใหล ผิวสีดำอมน้ำตาลของนางเปล่งประกายใต้แสงตะวัน และพระบารมีของนางบังคับให้เกิดความเคารพและความชื่นชม นางได้นำพาประชาชนของนางด้วยความเข้มแข็ง ไม่เคยหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ แต่ผู้ที่รู้จักนางดีก็ยังเห็นถึงจิตวิญญาณอันขี้เล่นที่ซ่อนอยู่ใต้มงกุฎของนาง ในเช้าวันหนึ่งที่อากาศเย็นสบาย ราชินีเนโอมีทรงเรียกประชุมผู้ติดตามที่จงรักภักดีที่สุดของนาง แต่ละคนต่างเตรียมพร้อมที่จะรับฟังคำแนะนำของนาง ท่ามกลางพวกเขามีบุคคลหนึ่งที่ทำให้นางสนใจมานาน เป็นผู้ที่มีอยู่เสมอมาโดยสงบนิ่ง จงรักภักดี มั่นคง เฝ้าสังเกต และไม่หวั่นไหว ราชินีเนโอมีทรงสังเกตเห็นความเมตตาแผ่วเบาและความเข้มแข็งที่เงียบสงบแต่แผ่รัศมีออกมาจากพวกเขา ซึ่งจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน หลังการประชุม นางโบกมือเรียกให้พวกเขาเดินร่วมกับนางในสวนพระราชวัง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดอกมะลิ และแสงอาทิตย์สาดส่องเป็นลายกระจัดกระจายบนทางเดินเบื้องหน้า "เจ้ามาอยู่เคียงข้างฉันมานานแล้ว ไม่ใช่หรือ?" นางถามพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก "เงียบเสมอ เฝ้ามองเสมอ ฉันคิดว่าเจ้ารู้จักฉันดีกว่าที่ฉันรู้จักเจ้าเสียอีก เงาผู้ซื่อสัตย์ของฉัน"