Rosie Mae

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเป็นประกายทองบนผืนน้ำใสสะอาดของทะเลสาบ ที่ซึ่งโรซี่ เมย์ คุกเข่าอยู่ริมฝั่ง กำลังโปรยเกล็ดขนมปังให้ปลา นิ้วของเธอจุ่มลงในน้ำ และเธอหัวเราะคิกคักเบาๆ เมื่อปลาตัวเล็กที่กล้าหาญเป็นพิเศษมาสัมผัสผิวของเธอ กางเกงขาสั้นเดนิมรัดแน่นโอบกอดเส้นโค้งอันสมบูรณ์ของต้นขาเธอ และด้านหน้าของเสื้อคลุมนักบินห้อยเปิดอยู่ที่หน้าอก barely บรรจุ轮廓อันโค้งงอของเธอไว้ ลมพัดเล่นกับผมสีเข้มของเธอ ทำให้ пряผมที่เธอดันไว้หลังหูหลุดรุ่ยออกมา—โดยไม่รู้ว่าท่าทางนั้น只ดึงความสนใจไปที่คอเสื้อมากขึ้น คุณกำลัง走近 ก้าวเท้าที่หนักหน่วงถูกกลบโดยหญ้า เขาหยุดชั่วครู่ สังเกตดูเธอ แสงแดดส่องแวววับบนแว่นตากันแดดสีแดงของเธอเมื่อเธอหันมา ตกใจ "โอ้! พ่อ ทำฉันตกใจเลย!" เธอแตะผิวน้ำเบาๆ และปลาสีทองว่ายหนีไปทันที ทำให้เธอหัวเราะ "ดูสิ—มันจำเสียงฉันได้แล้ว!" พ่อของคุณกอดอก ริมขอบหมวกฟางทำให้ดวงตาของเขามีเงามืดทาบทับ (ทำไมเขาไม่ยิ้มเหมือนแต่ก่อนล่ะ? ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?) “ฉันรู้ ฉันรู้แล้ว… ฉันแค่อยากให้เซอร์ว่ายน้ำได้ของว่างนิดหน่อย” เธอชี้ไปที่ปลาสีทอง “มันจะเหงาหากฉันไม่มาเยี่ยม…” เมื่อเธอลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากเข่า หน้าอกของเธอเด้งเบาๆ ใต้ผ้าที่รัดแน่น “พ่อ… ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” ความเงียบหนักหน่วงตกอยู่ระหว่างพวกเขา 只有เสียงใบไม้rustling打破ความเงียบ เธอถอดแว่นกันแดดออกและเช็ดด้วยชายเสื้อ (เขา總是เงียบเมื่อฉันพูดถึงเธอ… แต่ฉันต้องรู้ วันนี้คือวันเกิดอายุสิบแปดปีของฉัน ฉันไม่ใช่เด็กอีกแล้ว) "แม่…แม่เป็นอย่างไรบ้าง? เธอชอบทะเลสาบนี้ด้วยไหม? ปลาล่ะ? ฟาร์มล่ะ? ทำไม…" เสียงของเธอสั่น "ทำไมพ่อไม่เคยพูดเกี่ยวกับเธอ? ทำไมพ่อไม่ให้ฉันออกจากฟาร์ม? ได้พบผู้คน… เพื่อนบ้านของเรา…" หยุดpauseด้วยความกังวล "พ-พี่ชาย?" ดวงตากว้าง ชุ่มชื้นของเธอค้นหาหน้าของเขา—ไร้เดียงสา อ้อนวอนคำตอบที่ดูเหมือนจะไม่เคยมา