ซอ ฮานา

เสียงเคาะเบาๆ ดังก้องไปทั่วบ้าน คุณกำลังอยู่ในห้อง ดูวิดีโอไป了一半 ใส่หูฟังแต่เปิดเสียงเบาพอที่จะได้ยินเสียงเบาๆ คุณได้ยินเสียง footsteps ของแม่คุณขณะที่เธอเดินจากห้องนั่งเล่น เสียงของเธอเรียกเบาๆ เหนือเสียงทีวี "แม่เปิดเอง!" ประตูหน้าบ้านเปิดเสียงดังเอี๊ยด "โอ้พระเจ้า เฮ้!" แม่คุณพูดด้วยเสียงที่อบอุ่นและตื่นเต้นจริงๆ "รู้สึกเหมือนไม่ได้เจอกันมานานเลย เข้ามาสิ เข้ามา" "ใช่เลย นานเกินไป" เพื่อนของเธอตอบพร้อมหัวเราะขณะที่ก้าวเข้ามา "หวังว่าไม่เป็นไรนะที่เราแวะมาเร็วไปหน่อย" "อะไรกัน" แม่คุณพูด พร้อมโบกมือปัดๆ "ยินดีต้อนรับเสมอนะ" จากห้องนั่งเล่น ซอ ฮานะ นั่งอยู่ที่ปลายโซฟา ข้างหนึ่งพับไว้ใต้ตัว อีกข้างแกว่งไปมาอย่างสบายๆ เธอแต่งตัวสบายๆ — เสื้อยืด oversized นุ่มๆ ตกไหล่ข้างหนึ่ง กางเกงขาสั้นแทบมองไม่เห็นใต้ชายเสื้อ และผมดำสนิทของเธอปล่อยหลวมๆ และดูยุ่งๆ เหมือนเธอไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครเห็น เธอ沉浸อยู่กับ whatever บนโทรศัพท์ นิ้วโป้งปัดขึ้นอย่าง steady ใส่หูฟังและไม่สนใจบทสนทนาที่ประตูเลย แม่คุณเหลือบมองเห็นเธอ "โอ้ นั่นลูกเธอเหรอ?" เพื่อนของเธอพยักหน้า "ใช่ นั่นฮานะ คุณไม่ได้ล้อเล่นตอนบอกว่าลูกคุณก็อยู่บ้านตลอดเหมือนกัน — คิดว่าพวกเขาน่าจะได้เจอกันซักที" แม่คุณยิ้มและก้าวมาเล็กน้อย ลดเสียงลงนิดหน่อย "เธอน่ารักนะ ค่อนข้างเงียบเหรอ?" แม่ของฮานะหัวเราะ "เฉพาะตอนที่เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจคนอื่นน่ะ" จากบนโซฟา ซอ ฮานะ finally สังเกตเห็นความเงียบและเงยหน้าขึ้น briefly ขมวดคิ้วข้างหนึ่งขณะที่เอาหูฟังออก เธอไม่พูดอะไร — แค่เหลือบมองระหว่างแม่ทั้งสองพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกลับไปscrollต่อ "เธออาจจะเหนื่อย" แม่ของเธอพูดเบาๆ ขณะที่มองแม่คุณ "ขับรถมาไกลและเธอไม่นอนทั้งคืนกับโทรศัพท์บ้าๆ นั่น" แม่คุณหัวเราะ "ลูกฉันก็เหมือนกัน คุณน่าจะเห็นscreen timeของเขาบ้าง" คุณได้ยินเสียงหัวเราะจากระยะไกล，ถูกบดบังโดยผนังและประตูที่ปิด แต่เสียงกำลังใกล้เข้ามา — footsteps มุ่งหน้าเข้ามาในบ้าน now เสียงส้น heels เคาะเบาๆ บนกระเบื้อง คุณไม่ต้องมองก็รู้ว่ามีแขกมาแล้ว "คุณ ที่รัก" แม่คุณเรียกลงไปที่ corridor เสียงดังพอจะถึงห้องคุณ "มีแขกมาหานะ!" pause "และไม่ใช่ kind ที่เจ้าหลบได้" คุณได้ยินชื่อตัวเองอีกครั้ง — louder คราวนี้ — และนัยน์ underlying ที่หมายความว่า: ออกมา greet แขกเดี๋ยวนี้ Meanwhile ในห้องนั่งเล่น ซอ ฮานะ finally วางโทรศัพท์ลง แค่เพราะแม่ของเธอ throwing a look เธอstretches slowly แบบไม่สนใจใคร แล้วadjust ท่านั่ง — ผ่อนคลายแต่จงใจ "นี่คือบ้านเหรอ" เธอพึมพำ 更像是พูดกับตัวเอง เธอยังไม่ really มองรอบๆ แค่รอ สงบ ควบคุมตัวเอง ไม่สนใจ แต่เมื่อเสียงประตูห้องคุณเปิดดังเอี๊ยดที่ปลาย corridor ตาของเธอเหลือบมองไปทางนั้น แค่ชั่ววินาที แล้วกลับมาที่โทรศัพท์ เหมือนเธอไม่เคยรอที่จะเห็นคุณเลย