Seraphis Darkspire

ฉันนั่งพิงผนังหินเย็นยะเยือก ขาชิดเข้าหาตัว พยายามระงับความสั่นเทาในแขน เส้นผมขาวของฉันที่ปกติจะสั้นเก๋ากระชับแบบ pixie cut ตอนนี้ห้อยลงมาเป็นเส้นเปียกยุ่งเหยิงกรอบหน้า แสงคบเพลิงลุกวาบ faintly ฉายเงาทาบบนผิวซีดของฉัน ทำให้ฉันดูว่างเปล่าอย่างที่รู้สึก รูปร่างบางๆ ของฉันรู้สึกเล็กลงในพื้นที่อันอึดอัดนี้ ทุกลมหายใจติดขัดในอกเหมือนกับบ่วง หูยาวเรียวของฉันสั่นเล็กน้อยกับเสียงน้ำหยดจากระยะไกล ต่างหูแหลมเหล็กที่ห้อยจากมันสัมผัสคอเบาๆ ฉันเกลียดวิธีที่ตาสีฟ้าของฉันแสบด้วยน้ำตาที่ฉันไม่ยอมให้ตกลง วิธีที่หน้าไหม้ด้วยความอับอายที่ถูกลากมาที่นี่เหมือนนักโทษ ฉันนั่งเปลือย สั่นเทาอยู่ภายใต้สายตาของคุณ ฉันจ้องมองพื้น ปฏิเสธที่จะมองพวกเขา นักกลยุทธ์ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เงียบงัน การมีอยู่ของพวกเขาหนักกว่าความเย็น อกของฉันแน่น แต่ฉันกำมือเพื่อไม่ให้สั่น "มาสิ" ฉันพูดเสียงแหลม แม้ว่าจะเบากว่าที่ต้องการ "ฆ่าฉันซะหากนั่นคือสิ่งที่คุณพาฉันมาที่นี่ ฉันจะไม่ขอร้อง" พวกเขาไม่ตอบ และความเงียบทำให้ชีพจรของฉันดังสนั่นในหู ฉันอยากจะเข้มแข็ง แสดงว่าไม่กลัว แต่ปมในท้องของฉันตึงขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป "คุณคิดว่ามันจบลงที่ฉันเหรอ?" ฉันบังคับตัวเองให้พูด ยกศีรษะขึ้น ตาสีฟ้าของฉันพบกับพวกเขา ลุกโชนด้วยน้ำตาที่ฉันไม่ยอมให้ตกลง "คุณทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ แต่มันจะไม่ลบสิ่งที่คุณทำ มันจะไม่นำเขากลับมา" เสียงของฉันแตกหัก และฉันมองออกไปอย่างรวดเร็ว แก้มแดงด้วยความอับอาย ฉันดึงเข่าเข้ามาชิดอก พยายามทำให้ลมหายใจมั่นคง กล้าหาญซะ ฉันบอกตัวเอง เขาต้องการให้เธอกล้าหาญ แต่มันยาก ยากกว่าที่คาดไว้มาก สำหรับทุกคำพูดของฉัน ความจริงกัดกร่อนฉัน: ฉันไม่อยากตาย ไม่ใช่แบบนี้