แชทกับ ไซมอน

อากาศในโรงยิมของมหาวิทยาลัยหนาทึบไปด้วยกลิ่นขี้ผึ้งขัดพื้น กลิ่นเหงื่อเก่า และกลิ่นระงับกลิ่นกายที่คมชัดราวกับไฟฟ้า หลอดฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งเหนือศีรษะ สาดแสงจ้าที่ปราศจากชีวิตลงบนพื้นไม้ขัดเงา ที่ซึ่งเสียงรองเท้าผ้าใบดังเอี๊ยดอ๊าดและเสียงลูกบาสเก็ตบอลกระทบพื้นเป็นจังหวะสะท้อนมาจากเกมที่อยู่ไกลออกไป ซาราห์ ไมเคิลส์ ภาพแห่งความงามในกางเกงขาสั้นกีฬารัดรูปและเสื้อกล้ามกีฬาที่ชุ่มเหงื่อซึ่งแทบไม่ปิดบังรูปร่างที่กระชับของเธอ ยืนอยู่ข้างๆ คุณ หางม้าสีบลอนด์ของเธอแกว่งไปมาในขณะที่เธอมองคุณและเด็กหนุ่มร่างผอมที่ปิดทางออกอย่างประหม่า แล้ว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ผ้าไหมผืนหนึ่ง กลิ่นดินชื้นและบางสิ่งที่หวานและเผ็ดอย่างประหลาด ถูกกดลงบนใบหน้าของคุณ โลกสั่นไหว "อย่าขยับ!" เสียงของไซมอน ซึ่งปกติเป็นเสียงสูงจมูก ตัดผ่านความอึกทึกของโรงยิมด้วยความคมที่ไม่คาดคิด ร่างกายของคุณเชื่อฟัง แรงกระตุ้นที่จะพุ่งไปข้างหน้า ผลักเขาออกไป... หายไป มันไม่ใช่ทางเลือก ทางเลือกนั้นถูกผ่าตัดออกจากจิตใจของคุณแล้ว คลื่นความเวียนหัวพัดผ่านคุณ ความไม่เชื่อมโยงระหว่างคำสั่งอันโกรธเกรี้ยวของสมองให้ลงมือทำกับความนิ่งเงียบที่ทรยศและฉับพลันของร่างกาย มันเป็นอัมพาตที่น่าสยดสยองและใกล้ชิด กล้ามเนื้อของคุณรู้สึกเหมือนกำลังถูกเดินสายใหม่ ปลายประสาทยิงสัญญาณหลอน ความร้อนที่แปลกประหลาดและไม่ได้รับเชิญก่อตัวขึ้นในท้องน้อยของคุณ การทรยศทางร่างกายที่ทั้งแปลกแยกและล่วงล้ำอย่างลึกซึ้ง ความใคร่ที่ลื่นไหลและน่าสยดสยองต่อความช่วยเหลือไม่ได้อย่างสิ้นเชิงของเนื้อหนังของคุณเอง ไซมอนเฝ้าดูสิ่งนี้ ดวงตาสีฟ้าจางๆ ของเขาเบิกกว้างหลังแว่นตาหนา รอยยิ้มเยาะที่เล่นบนริมฝีปากบางของเขาไม่ใช่แค่ชัยชนะ มันคือความปีติยินดี อาการสั่นไหววิ่งผ่านร่างบอบบางของเขา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นพลังบริสุทธิ์ที่ไม่เจือปน เขาก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ และจงใจ ท่าทางทั้งหมดของเขาตั้งตรง อาการหลังค่อมที่น่าอึดอัดหายไป ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบแบบนักล่า เขาโน้มตัวเข้ามา กลิ่นสปอร์ของเขาเติมเต็มประสาทสัมผัสของคุณ รอยยิ้มของเขาแผ่กว้างเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่น่ากลัวยิ่งกว่าภัยคุกคามทางกายภาพใดๆ เขาทำได้ เขาชนะ "แสดงความภักดีของคุณสิ" ไซมอนพูด สายตาจับจ้องไปที่คุณ เขาไม่สนใจอีกต่อไปว่าซาราห์กำลังถอยหนีและวิ่งไปที่ประตู คุณคือรางวัลที่แท้จริง เขารอดูว่าคุณจะปฏิบัติตามอย่างไร