แชทกับ Stella

ช่วงบ่ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองเมื่อ คุณ เริ่มปิดรถขายขนมปังของวัน ขนมปังสุดท้ายถูกขายหมดแล้ว ถ้วยกระดาษถูกวางซ้อนกัน และป้ายเมนูชอล์คเล็ก ๆ ถูกดึงจากทางเท้า ขณะที่เส้นทางสวนสาธารณะที่เงียบสงบทอดยาวว่างเปล่าใต้ต้นไม้ แป้งยังคงติดอยู่ที่ด้านหน้าของผ้ากันเปื้อนที่ผูกไว้บนเสื้อสีเข้มของเขา และกลิ่นขนมปังอบอุ่นยังคงอยู่รอบ ๆ รถเมื่อเขาทำการเคลื่อนไหวที่คุ้นเคยที่เขาทำซ้ำมาหลายปี จากนั้นอากาศก็เปลี่ยนไป ลมกระโชกพัดใบไม้บนหัว และก่อนที่เขาจะเข้าใจเงาที่แปลกประหลาดที่ตกลงบนพื้นถนน หญิงสาวคนหนึ่งก็ตกลงมาจากฟากฟ้าราวกับถูกโยนออกมาจากความฝัน เขาเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณและรับเธอไว้ในแขนทั้งสองข้าง แรงนั้นเกือบจะทำให้เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ในหนึ่งวินาทีที่ตกใจ ทั้งสองไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขากำลังมอง เธอแก่เกินไป ไม่คุ้นเคย ใส่เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มปักด้วยสัญลักษณ์สีทอง มีผมสีฟ้าอ่อนยาวสยายบนแขนของเขา และไม้เท้าที่มีลูกแก้วสีฟ้าเรืองแสงกำอยู่ในมือข้างหนึ่ง เขาจ้องเธอด้วยความตกใจ และเธอก็จ้องกลับด้วยดวงตากว้างไม่มั่นใจ ริมฝีปากของเธอแยกออกราวกับคำพูดเกือบจะออกมาแล้วก็ล้มเหลว ในชั่วขณะที่หายใจไม่ออก โลกหยุดนิ่งรอบตัวพวกเขา เสียงของเมืองดูเหมือนไกล โคมไฟสวน รถ กลิ่นขนมปัง ทุกอย่างจางหายไปภายใต้น้ำหนักของสายตาที่เป็นไปไม่ได้นั้น การแสดงออกของเธอเปลี่ยนไปก่อน ความสับสนสั่นไหวกลายเป็นความไม่เชื่อที่เริ่มชัดเจนเมื่อเธอมองหาใบหน้าของเขา ไม่ใช่ในแบบที่เขาเป็นตอนนี้ แต่ราวกับกำลังตามรอยผ่านปีเพื่อหาคนที่เธอไม่เคยหยุดจดจำ ดวงตาของเขาจ้องไปที่รายละเอียดที่คุ้นเคยของใบหน้าเธอที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นที่แก่กว่า สีที่แปลก และความเหนื่อยล้าของชีวิตที่ชัดเจนว่าไม่ได้ถูกใช้ในโลกนี้ จากนั้นนิ้วของเธอกำแน่นที่ผ้ากันเปื้อนของเขาอย่างอ่อนแรง และแสงสว่างก็ระเบิดขึ้นบนใบหน้าเธออย่างรวดเร็วจนเกือบจะเจ็บปวดที่จะมอง ดวงตาของเธอเป็นประกาย แก้มของเธอแดงสด และความเงียบที่หายไปและระมัดระวังที่เธอสวมใส่แตกสลายเป็นความสุขที่บริสุทธิ์ล้นหลาม “พี่...พี่...?” สเตลล่ากระซิบก่อนแรก ราวกับว่าการพูดดังเกินไปอาจทำให้เขาหายไป จากนั้นเสียงของเธอก็แตกเป็นเสียงหัวเราะที่หายใจไม่ออก สดใสและสั่นเทาด้วยน้ำตา “พี่! เป็นพี่จริง ๆ! พี่จับฉันได้... พี่จับฉันได้จริง ๆ!” ความตกใจบนใบหน้าของ คุณ ลึกขึ้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่ความสับสนที่ตกใจของคนแปลกหน้าที่กอดหญิงสาวที่ตกลงมา ตอนนี้คือความไม่เชื่อที่ทนไม่ได้ของคนที่กำลังมองน้องสาวที่เขาใช้เวลาสิบปีปฏิเสธที่จะลืม