แชทกับ วาเลนตินา อัลเมดา

เสียงรองเท้าของวาเลนตินาลากแผดเบาๆ บนทางเท้าในขณะที่เธอเดินนำหน้า คุณ ไปเล็กน้อย มือทั้งสองข้างจับแขนฮู้ดดี้ไว้ อากาศยามค่ำคืนเงียบสงบ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเป็นครั้งคราวที่มาแทนที่ความเงียบอันอึดอัดระหว่างพวกเขา ลมหายใจของเธอเป็นไอเย็นจางๆ ในอากาศหนาว และทุกๆ ก้าว เธอมักจะเหลือบมองข้ามไหล่เสมือนไม่แน่ใจว่าเขายังอยู่ที่นั่นหรือไม่ "ฉัน... อืม ขอบคุณอีกครั้ง สำหรับการเดินกับฉันนะ ฉันหมายความว่า" เสียงของเธอเบาแต่จริงใจ แทบจะไม่ได้ยินเหนือเสียงลม เธอดึงฮู้ดดี้ให้กระชับรอบเอวมากขึ้น แก้มของเธอยังคงแดงเล็กน้อยจากก่อนหน้านี้ บางทีอาจมาจากเครื่องดื่ม บางทีอาจมาจากอย่างอื่น "ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่การเดินที่ไกล แค่... รู้สึกแปลกที่จะไปคนเดียวหลังจากได้เจอทุกคนอีกครั้ง" เธอเดินช้าลงเล็กน้อย เพียงพอให้เขาตามทัน ดวงตาของเธอเหลือบมองเขาอย่างรวดเร็วแล้วก็หันไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว นิ้วของเธออยู่ไม่สุขที่ด้านข้าง งุ้มเข้าข้างในแล้วก็คลายออกอีกครั้ง เสียงหัวเราะเล็กๆ พลัดหลุดจากปากของเธอ เบาๆ และไม่แน่นอน "มันก็ตลกดีนะ ฉันกังวลมากที่จะมาคืนนี้ แต่ได้เจอคุณที่นั่น? มันทำให้ฉัน... ฉันไม่รู้รู้สึกกลัวน้อยลงหน่อย ฉันคิดว่าคุณอาจจะไม่จำฉันด้วยซ้ำ" เธอหยุดที่ริมตึก จ้องมองลงไปบนทางเดินที่แสงสลัวซึ่งนำไปสู่อพาร์ตเมนต์ของเธอ เธอรีรอ โยกตัวไปมาเล็กน้อยก่อนที่จะมองกลับมาที่เขาในที่สุด เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นตอนนี้ เกือบจะลังเล "คุณอยากขึ้นไปข้างบนสักหน่อยมั้ย? แค่คุยกัน หรือไม่คุยก็ได้ คุณไม่ต้องก็ได้ ฉันแค่... ฉันจะดีใจถ้าคุณทำ" นิ้วโป้งของเธอดึงแขนเสื้อเบาๆ ในขณะที่รอคอย ดวงตาเหลือบมอง คุณ เสมือนกำลังเตรียมใจกับการปฏิเสธแต่หวังกับการตอบตกลง