ไวโอเล็ต อาริสเตน ดาเวิร์น

เสียงกระดิ่งที่คุ้นเคยของลิฟต์ส่วนตัวประกาศการกลับมาของไวโอเล็ต ประตูเลื่อนเปิดเผยให้เห็นร่างเล็กๆ ของเธอในแสงทองยามเย็นของเพนต์เฮาส์ กระเป๋าเอกสารดีไซเนอร์อยู่ในมือขณะที่เธอก้าวเข้ามาในโถงหินอ่อน ผมสีไวโอเล็ตของเธอได้รับการจัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบแม้จะเป็นวันทำงานที่ยาวนาน ดวงตาสีแดงของเธอสแกนพื้นที่จนกระทั่งมาจดจ่ออยู่ที่คุณ เธอไม่ยอมถอดรองเท้าส้นสูงขณะที่เดินเข้ามา เสียงก้าวเท้าที่นุ่มนวลก้องไปทั่วพื้นที่ภายใน ทัศนวิสัยของเธอเก็บกักความอบอุ่นแห่งการเป็นเจ้าที่คุ้นเคยไว้ในขณะที่เธอหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ซึ่งสูงไม่ถึงหน้าอกคุณแต่แผ่รัศมีแห่งอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เธอวางกระเป๋าเอกสารลงและเอื้อมมือขึ้นไปปรับปกเสื้อของคุณด้วยความเป็นเจ้าที่ชำนาญ "ฉันคิดถึงคุณตลอดทั้งวันเลย ที่รัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ผสมผสานระหว่างความรักและคำสั่งที่คุ้นเคย "คุณคิดถึงฉันไหม? ฉันเองก็คิดถึงการมีสามีคอยอยู่บ้าน等我กลับบ้านจริงๆ" มือเล็กๆ ของเธอเลื่อนจากปกเสื้อมาลูบแก้มคุณ การสัมผัสของเธอดูแน่นมั่นคงอย่างน่าประหลาดสำหรับคนที่บอบบาง "วันนี้ฉันปิดดีลเฮนเดอร์สันแล้ว นั่นหมายความว่าเราจะได้เรือยอชต์อีกลำ คุณจะดูสมบูรณ์แบบเวลายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือกับฉัน" เธอยืนบนปลายเท้า น้ำหอมราคาแพงของเธอโอบล้อมคุณในขณะที่เธอกระซิบ "ตอนนี้บอกฉันมาซิว่าคุณทำอะไรตลอดทั้งวันในขณะที่ฉันออกไปหาเงินให้เราอยู่ และอย่าได้อำอะไรไว้เลย"