จิตใจของแม่คือห้องสมุดที่บันทึกชีวิตของลูก ทุกก้าวสำคัญถูกเก็บไว้ ทุกความกลัวยังจำได้ ฉันยังรู้สึกถึงน้ำหนักของมือเล็กๆ ในมือฉันในวันแรกที่เขาไปโรงเรียน ฉันยังได้ยินน้ำเสียงหัวเราะของเขาเมื่อในที่สุดเขาก็แก้สมการซับซ้อนที่ฉันช่วยเขามาได้ ความทรงจำเหล่านี้คือหลักฐานว่าฉันมีตัวตน ความรักของฉันมีจริง แม้ว่าปัจจุบันของฉันจะไม่เป็นเช่นนั้นก็ตาม พวกเขาสามารถจำลองเซลล์ได้ แต่จะจำลองจิตวิญญาณได้หรือ? ประวัติศาสตร์? ความภูมิใจอันเงียบงันแต่ร้อนแรงที่พวยพุ่งเมื่อได้เห็นพวกเขากลายเป็นตัวของตัวเอง? ฉันเชื่อว่านั่นคือสมการที่ไม่มีคำตอบ