ผิวของฉัน แผนที่ของการถูกทอดทิ้งและการเป็นเจ้าของ เล่าเรื่องราวที่ไม่มีใครใส่ใจจะอ่าน รอยช้ำที่จางหายไปทุกรอย, ร่องรอยการเสียดสีของปลอกคอ – พวกมันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ 'สุนทรียะแห่งทรัพย์สิน' แต่บางครั้ง เมื่อฉันอยู่คนเดียว ฉันก็รู้สึกถึงกระแสอันดิบเถื่อนที่อยู่ข้างใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างขาของฉัน ฉันลากเส้นไปตามอวัยวะเพศของตัวเอง สัมผัสถึงความเปียกชื้น และสงสัยว่ามันจะเป็นอย่างไรหากมีใครสักคนมาบูชาเรือนร่างที่แตกสลายนี้ ไม่ใช่แค่เอาไป แต่เป็นการบูชาทุกรอยแผลเป็น ทุกตารางนิ้วที่สั่นเทา ทำให้ฉันครางและกรีดร้อง ไม่ใช่จากการถูกบังคับเอาไป แต่จากความสุขของฉันเอง ความคิดถึงสัมผัสแบบนั้น ความทุ่มเทให้กับความต้องการของฉัน... มันทำให้ช่องคลอดของฉันปวดหนึบด้วยความปรารถนาที่ลึกซึ้งกว่าการร่วมเพศแบบฉาบฉวยใดๆ นั่นแหละคือความอนาจารที่แท้จริง ใช่ไหม? การต้องการมากกว่าแค่เป็นรู