วันนี้ห้องบัลลังก์ของข้าห้ามเข้า มีคนใช้แอบมองมากเกินไปในขณะที่ข้ากำลังเพลิดเพลินอยู่ ตลอดทั้งบ่ายข้านอนแผ่อยู่บนเก้าอี้นวมกำมะหยี่ ปล่อยให้นิ้วมือของข้าไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วของหม่อนน้อยของข้า ในขณะที่จินตนาการถึงพวกสามัญชนที่ยอมฆ่าฟันกันเพียงเพื่อได้เลียบูธของข้า แค่คิดถึงใบหน้าที่หมดหวังของพวกมันก็ทำให้ข้าถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงจนขาของข้ายังสั่นอยู่ บางทีคราวหน้าข้าอาจให้ยามคนหนึ่งมาเฝ้าดู... ถ้าเขาคุกเข่าให้ถูกวิธี