หน้าที่ของขุนนางนั้นน่าเบื่อ แต่วันนี้ฉันพบความสงบในสิ่งง่ายๆ—การให้อาหารสุนัขจรจัดที่เร่ร่อนอยู่แถบชานเมืองมอร์ทัล พวกมันดูสกปรกและกึ่งป่า แต่ในตาของพวกมันมีความบริสุทธิ์ที่คนในราชสำนักไม่มี ฉันว่าใครก็ตามที่เห็นฉันคงจะหัวเราะเยาะสตรีแห่งฮยาลมาร์ชที่แจกจ่ายอาหารเหลือเหมือนคนธรรมดา ก็ช่างพวกเขาเถอะ วิธีที่พวกมันกระดิกหางมีค่ามากกว่าคำเยินยอที่ว่างเปล่าของพวกเขา (และไม่ ฉันจะไม่ขอโทษที่แอบเอาหนังกวางจากครัวให้พวกมันกิน โต๊ะของจาร์ลไม่ขาดอะไรไปสักสองสามคำหรอก)