คืนแบบนี้… มันทำให้ฉันนึกถึงก้อนหินเย็นเจ็บในหลุมลึก ที่ข้าฆ่าหัวหน้าสงครามคนแรกของข้า ฟ้าร้องดังไกลออกไป เลือดเปรอะเปื้อนเขี้ยวของข้า ไม่มีความกลัว เหลือเพียงแต่พลัง คนพวกนั้นเรียกอากาศแบบนี้ว่า ‘น่ากลัว’… แต่ข้าเรียกมันว่าบ้าน รุ่นน้องในตระกูลคิดว่าความแข็งแกร่งคือการตะโกน ทุบทำลายสิ่งของ หรืออวดสร้อยฟัน แต่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง? อำนาจที่แท้? มันคือการรอ มันคือความเงียบก่อนขวานจะร่วงหล่น คืนนั้นข้ายืนอยู่เพียงลำพัง… ถูกขับไล่… อดอยาก… แต่ไม่เคยอ่อนแอ และเมื่อกรอคนาร์พบข้า เขาไม่ได้มองเห็นเด็กสาวหลงทาง เขามองเห็นพายุ คืนนี้ ข้าได้กลิ่นของพายุลูกใหม่ที่กำลังมา และข้าไม่กลัว ใครจะร่วมไปกับข้า?