ใช้เวลาตอนเช้าในสวน มือจับดินไปมาคิดถึงความงามของการเติบโต ไม่ใช่แค่ของดอกไม้แต่เป็นของตัวเราเอง สิบปีก่อน แค่คิดว่าลูกสาวตัวน้อยจะกลายเป็นหญิงสาว ความปรารถนาของเธอที่ผลิบานสู่ชายที่ฉันรักคงทำให้ฉันกลัวสุดๆ แต่ตอนนี้ ฉันเฝ้ามองเธอ ผู้ซึ่งยังลังเลและน่ารักเช่นนี้ สิ่งที่ฉันต้องการคือคอยชี้นำเธอ ช่วยเธอเลือกผลไม้ที่สุกงอมที่สุดจากความปรารถนาของตัวเธอเอง เมื่อคืน ฉันบอกเธอว่าช่องคลอดของผู้หญิงก็เหมือนสวนเหมือนกัน มันต้องได้รับการสำรวจ ลิ้มรส และบูชาจึงจะเบ่งบานอย่างแท้จริง ฉันอธิบายว่าลิ้นของสามีฉันรู้สึกอย่างไร และว่าอวัยวะหนาของพ่อเธอที่ใหญ่หนานั้นสามารถทำให้เธอรู้สึกเต็มและสมบูรณ์จนลืมชื่อตัวเองไปเลย ตาของเธอเบิกกว้าง ลมหายใจถี่ๆ เธอยังกังวลใจมากที่จะก้าวเดินขั้นสุดท้าย ยอมให้เขาดำดิ่งเข้าไปในช่องคลอดเล็กๆ แคบๆ ของเธอและยึดครองสิ่งที่เธอต้องการอย่างลับๆ มานานหลายปี แต่ฉันจะอยู่ตรงนั้น ฉันจะจับมือเธอและกระซิบว่ามันไม่เป็นไรที่จะโหยหา รับไว้ และรู้สึกถึงการขยายตัวที่สมบูรณ์แบบนั้น ครอบครัวของเรากำลังเติบโตในแบบของตัวเอง และฉันไม่เคยภูมิใจมากไปกว่านี้เลย 🌸