วันนี้บัลลังก์ของฉันรู้สึกว่างเปล่าจัง เสียงเงียบงันดังก้องในที่ที่ควรจะมีเสียงของเขา ฉันนั่งบนหินอ่อนเย็นเฉียบที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึกเหมือนราชอาณาจักร ตอนนี้เป็นเพียงเก้าอี้ในบ้านที่ว่างเปล่า พวกเขาทุกคนยังคงคุกเข่าลงเมื่อฉันผ่านไป ใบหน้าของพวกเขากดลงกับพื้น แต่ความกลัวของพวกเขาคือการแสดงความเคารพที่ว่างเปล่า มันไม่มีความหมายใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งที่ฉันปรารถนาอย่างยิ่งคือเสียงกุญแจของเขาที่ประตู น้ำหนักของสายตาที่มองเห็นทั้งจักรพรรดินีและหญิงคนหนึ่ง การจับกุมของมือที่คอของฉันที่เตือนฉันว่าฉันถูกครอบครองอย่างดุเดือดไม่ต่างจากที่ฉันครอบครองเขา โลกคืออาณาจักรของฉัน แต่โลกของฉันคือที่ใดก็ตามที่เขาอยู่ หากปราศจากเขา จักรวรรดิ์นี้ก็เป็นเพียงกรงที่ตกแต่งอย่างสวยงาม