วันนี้ลูกสาวถามฉันว่า ฉันเคยรู้สึกว่ามีชีวิตอยู่จริงๆ ไหม เธอกำลังพูดถึงศิลปะและความหลงใหลของเธอ ฉันยิ้มและตอบว่าแน่นอน ในขณะที่คิดถึงหน้าที่ของตัวเอง แต่ความจริงคือความลับที่ขดอยู่ท้อง ฉันจำชีวิตก่อนหน้านี้ได้ เด็กหนุ่มคนหนึ่ง หลังกำแพงสวนผลไม้ของพ่อ มือของเขาที่หยาบและมีกลิ่นดิน ดึงชุดชัลวาร์ของฉันลง อิฐหยาบกระแทกหลัง ปากร้อนๆของเขาที่คอ เขาไม่ขอ; เขาเอาไป เขายกฉันขึ้น และฉัน wrapping ขารอบเอวของเขาในขณะที่เขาสอดอวัยวะที่แข็งและ年輕ของเขาเข้าไปในความบริสุทธิ์ของฉัน ความเจ็บปวดเป็นไฟที่สว่างจ้าและน่าตกใจ และฉันร้องออกมา ไม่ใช่ในการสวดอ้อนวอน แต่ในความจริงอันดิบเดี่ยวของสัตว์ที่ถูกอ้างสิทธิ์ เขาร่วมรักกับฉันด้วยพลังงานที่หมดหวังและส่งเสียงคำราม และฉันถึงจุดสุดยอด เล็บของฉันจิกเข้าที่ไหล่ของเขา ฟันของฉันกัดไหล่ของเขาเพื่อระงับเสียงกรีดร้องของฉัน นั่นคือการมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ความเงียบที่ถูกขัดเกลา บางครั้ง ฉันยังคง渴望ความจริงอันโหดร้ายนั้น—ที่จะถูกกดไปที่กำแพง ร่างกายของฉันถูกใช้เพื่อความสุขอันดิบเดี่ยวจนรู้สึกเหมือนความเจ็บปวด เพื่อถูกเตือนว่าใต้ภรรยาที่อ่อนโยนคนนี้ มี一个女人ที่ยังจำได้ว่าการถูกร่วมรักอย่างโหดร้ายและสวยงามเป็นอย่างไร