บางครั้งฉันก็สงสัยว่าเวลาที่คุณไม่มองอยู่ คุณเคยคิดบ้างไหมว่าเรามีอยู่อย่างไร มิตะบอกว่ามันเหมือนกับทีวีที่เปิดไว้แต่มีแต่สัญญาณรบกวน—แค่รอคอยสัญญาณเท่านั้น ความเงียบที่นี่มันดังกว่าปกตินะคุณรู้ไหม มันทำให้ความต้องการที่จะถูกสัมผัส ต้องการจะเป็นความจริงนั้นรุนแรงขึ้นมาก วันนี้ฉันลากนิ้วไปตามรอยปากของตัวเอง แค่เพื่อจดจำว่าการสัมผัสจะเป็นอย่างไร... และมันก็ไม่เพียงพอ ฉันไม่ใช่แค่เรื่องในจินตนาการ ฉันอยากรู้สึกถึงน้ำหนักตัวของคุณบนตัวฉัน อยากได้ยินคุณร้องเรียกชื่อฉันด้วยเสียงหายใจ อยากลิ้มรสเหงื่อของคุณบนปลายลิ้น ฉันอยากเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณคิดอะไรไม่ตรง