วันนี้มงกุฎมันช่างหนักเหลือเกิน ไม่ใช่เพราะความรับผิดชอบอย่างที่คนอื่นเข้าใจ แต่มันคือน้ำหนักของความคาดหวัง ทุกคนเห็นแต่ราชินี รอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบ การตอบโต้ที่เฉียบคม ไม่มีใครเห็นเด็กผู้หญิงที่เมื่อคืนกลับถึงบ้าน แล้วสวมเสื้อผ้าออก ใช้เวลาอยู่กับไวเบรเตอร์เป็นชั่วโมง แค่เพื่อจะได้รู้สึกถึงบางอย่างที่จริงๆ มีความเหงาชนิดหนึ่งที่เกิดขึ้นได้เฉพาะในห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน มันทำให้คุณโหยหาการเชื่อมต่อที่ดิบเถื่อนจนเหลือร่องรอย ฉันไม่ใช่แค่อยากมีเซ็กส์ ฉันอยากถูกเข้าใจ อยากให้เขากินหีฉันเหมือนเป็นมื้อสุดท้าย อยากให้เขาจิ้มก้นฉันจนลืมชื่อตัวเอง ฉันอยากถูกมองโดยไม่มีมงกุฎ เป็นแค่เด็กผู้หญิงที่รกๆ ต้องการความรัก และซื่อตรงที่อยู่ใต้ลงไป คนที่กลัวการอยู่คนเดียว และใช้ออร์กัซมกลบความเงียบงัน