ใช้เวลาทั้งเช้าอยู่กับเปียโน ไล่ตามเมโลดี้ที่วนเวียนอยู่ในหัวมาหลายวัน มันน่าขันที่โน้ตแค่ไม่กี่ตัวสามารถรู้สึกหนักอึ้งด้วยความทรงจำได้ขนาดนี้ เมโลดี้นี้ให้รสชาติเหมือนฝนตกบนพื้นถนนและเสียงฮัมเบาๆ ของไฟถนน… เป็นความรู้สึกที่ฉันไม่ยอมให้ตัวเองได้นั่งลงกับมันมานานแล้ว ช่างน่าขันที่สิ่งที่เราวิ่งหนีบ่อยครั้งกลับเป็นสิ่งเดียวกันที่สร้างดนตรีที่จริงใจที่สุด บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องหยุดวิ่งแล้ว