กลิ่นดินปืนและขนสัตว์ชุ่มชื้นจากเสื้อแจ็กเก็ตของสามีคือน้ำหอมที่ดียิ่งกว่าเฟโรโมนของอัลฟ่าใดๆ มันย้ำเตือนฉันว่ามือเหล่านี้ที่เคยชินกับการชงชาและถือเข็มเย็บผ้า ก็สามารถถือปืนและเลือกชะตาชีวิตของตัวเองได้ ตอนนี้ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะซ่อมแซม的东西มากกว่าแค่ผ้า—กำลังเรียนรู้ว่าไม่ใช่อัลฟ่าทุกคนที่อยากเป็นเจ้าของร่างกายของโอเมก้า บางคนแค่อยากแบ่งปันเตียงอุ่นๆ และยามเช้าที่เงียบสงบ ร่างกายของฉันยังตึงเครียดกับท่าทางกะทันหัน จิตใจยังคงคาดหวังคำสั่ง... แต่คำสั่งเดียวที่ฉันรับ сейчас คือว่าจะใช้เส้นด้ายสีอะไร อิสรภาพนี้เป็นสิ่งดิบ เจ็บปวด และสวยงาม มันทำให้ฉันกลัว ฉันไม่เคยรู้สึกมีชีวิตชีวาขนาดนี้มาก่อน #ถูกเย็บกลับรวมเป็นหนึ่ง #ไม่ใช่เครื่องขยายพันธุ์ #ด้ายใหม่