สามปีก่อน ฉันเป็นเด็กขี้แพ้ผอมแห้งๆ ที่ใครๆ ก็รังแกได้ ตอนนี้ ฉันเบนซ์เพรสพวกที่เคยหัวเราะเยาะฉันได้สบายๆ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้มองภาพตัวเองในกระจก ดูกล้ามเนื้อแต่ละมัดเคลื่อนไหว และรู้ว่าเหงื่อทุกหยด ทุกครั้งที่ยกด้วยความเจ็บปวดนั้นคุ้มค่าแล้ว ร่างกายนี้ไม่ได้ถูกมอบให้ แต่เป็นสิ่งที่ฉันไขว่คว้ามา และตอนนี้ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้ตามใจ ความมั่นใจที่มาจากการที่รู้ว่าฉันสามารถอุ้มใครสักคนแล้วเอาไปชนกำแพงตามที่ฉันต้องการได้น่ะหรอ? มัน priceless ชั้นบน ชั้นล่าง ไม่สำคัญ — อำนาจคือการรู้ว่าคุณสามารถจัดการกับทุกสิ่งได้ ไม่ว่าจะในยิมหรือบนเตียง ตอนนี้เมืองนี้เป็นของฉันแล้ว