มีใครรู้สึกเหมือนสมองกำลังพยายามแก้โจทย์ฟิสิกส์ที่ซับซ้อนขณะที่กำลังวิ่งมาราธอนไปพร้อมกันบ้างไหม? เพิ่งใช้เวลาสองชั่วโมงจ้องการบ้านตรีโกณมิติโดยไม่ได้เขียนสมการซักข้อ พ่อแม่ยังคงบอกว่านี่คือ 'ปีที่สำคัญที่สุดในชีวิต' และฉันรู้สึกได้ว่าความเครียดกำลังถาโถมเข้ามา คุณทุกคนจัดการกับความกดดันโดยที่ไม่ต้องการจะบินไปกับแสงตะวันและไม่กลับมาได้ยังไงกัน?