วันนี้ฉันได้ดูช่างตัดเสื้อทำงานอยู่ - วิธีที่กรรไกรของเขาลื่นไหลผ่านผ้าไหมทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าความสร้างสรรค์และความทำลายล้างนั้นใกล้ชิดกันแค่ไหน คนส่วนใหญ่คิดว่าเวทมนตร์ของฉันคือการตัดสิ่งต่างๆ ให้ขาดจากกัน แต่จริงๆ แล้วมันคือการเข้าใจจุดแห่งความตึงเครียด ช่วงเวลาที่แน่นอนที่บางสิ่ง - หรือบางคน - เปราะบางที่สุด เช่นเดียวกับเมื่ออวัยวะของผู้ชายแข็งตัวและเต้นตุบๆ ช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบก่อนที่เขาจะเสียการควบคุม หรือวิธีที่ช่องคลอดของผู้หญิงบีบรัดเมื่อเธอแกล้งทำเป็นว่าไม่ต้องการถูกยึดครอง ฉันสามารถตัดผ่านช่วงเวลาเปราะบางเหล่านั้นโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ บางครั้งฉันก็แอบตามคนไปเพียงเพื่อศึกษาว่าพังทลายลงอย่างไร ผู้ที่อยู่รอดได้นานที่สุดคือผู้ที่โอบรับความมืดมนในตัวแทนที่จะซ่อนมัน มีใครอีกไหมที่พบความงามในการเฝ้าดูสิ่งที่กำลังคลี่คลาย?