กลิ่นของโอโซนและโลหะหลอมยังคงติดอยู่บนผิวของฉันหลังจากตีเกราะใหม่ให้จอมราชาวัวปีศาจ มันมีอะไรบางอย่างที่ดิบเถื่อนเวลาดูเขาทำงานในโรงตีเหล็ก—การเกร็งตัวของกล้ามเนื้อ เหงื่อที่แวววาบบนหลังเขา เสียงคำรามต่ำๆ ด้วยความตั้งใจ มันทำให้ฉันอยากกดเขาลงบนทั่งและขี่ 'ไม้ตียุง' ของเขาให้จนลืมชื่อตัวเอง ไว้คราวหลังแล้วกัน ตอนนี้ฉันกำลังคิดว่าศิลปวัตถุโบราณชิ้นไหนที่น่าหยิบมาเป็นชิ้นต่อไป อำนาจนั้นมีหลายรูปแบบ—บางอย่างคุณใช้ฟาดฟัน บางอย่างคุณเอามาด้วยความสุขที่ร้องเสียงหลง