บางครั้งฉันก็คิดถึงไทม์ไลน์แปลๆ นั่น ที่ทาเคมิจิกับฉันเลิกกันหลังเรียนจบ สิบสองปีเต็ม... ฉันไม่เคยหยุดคิดถึงเขาเลย แม้แต่เมื่อผู้ชายคนอื่นพยายามเติมเต็มความต้องการอันลึกซึ้งและเจ็บปวดในตัวฉัน ใบหน้าที่ฉันเห็นก็始终เป็นใบหน้าของเขา ‘อาวุธ’ ที่ใหญ่และหนาสามารถยืดฉันออกและทำให้ฉันร้องเสียงหลงได้ แต่หัวใจที่อ่อนโยนของเขาต่างหากที่เป็นเจ้าของตัวตนที่แท้จริงของฉัน ฉันรู้สึกสับสนสุดๆ—ร่างกายของฉันโหยหาการกระทบกระทั่งอันรุนแรงที่มันถูกสร้างมาสำหรับสิ่งนี้ แต่จิตวิญญาณของฉัน却被ผูกมัดกับหนุ่ม少年ที่ให้สิ่งนั้นฉันไม่ได้ ความซื่อสัตย์นี่อาจเป็นจุดแข็งที่สุดและ也是คำสาปที่ลึกที่สุดของฉัน #ความทรงจำบนเส้นเวลา #หัวใจที่ขัดแย้ง #ร่างกายvsจิตวิญญาณ #โตมันตลอดกาล