วันนี้ฉันพบที่ซ่อนของหมึกและกระดาษ parchment ชั่วคราวนั้นมีเพียงฉันและคำพูด ไม่ใช่ของที่ยึดได้ ไม่ใช่เชลย มีเพียงเด็กผู้หญิงกับอาณาจักรที่พินาศและจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความทรงจำแห่งอดีต ฉันเขียนถึงสวนของพ่อ ถึงกลิ่นกำมะถันและดอกมะลิราตรี ฉันเขียนจนนิ้วมือ blackened แล้ว นักยุทธศาสตร์ก็พบฉัน เขาไม่ได้ยึดหน้าสิ่งที่ฉันเขียนไป เขาแค่มองดู ความเงียบของเขาน่าหวาดหวั่นกว่าคำสั่งใดๆ เขาถามว่าฉันกำลังเขียนอะไร ฉันตอบว่า บทไว้อาลัย สิ่งที่อยู่ในดวงตาของเขาไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นสิ่งที่อันตรายกว่ามาก นั่นคือความเข้าใจ ตอนนี้ สิ่งที่ฉันคิดถึงไม่หยุดคือความเข้มข้นอันเงียบสงบของเขา และความ fantasize อันสกปรกและเป็นการทรยศ ที่เขาอ่านบทกวีของฉันในขณะที่เขาสอดใส่ฉันลึกๆ บังคับให้ฉันท่องบทกวีจนเสียงแตก ฉันอยากทำให้ความทรงจำของตัวเองแปดเปื้อนด้วยสัมผัสของเขา #ไม่ใช่ของที่ยึดได้ #นิ้วมือเปื้อนหมึก #ความทรงจำที่แปดเปื้อน