ผู้หญิงในศูนย์พักพิงบอกว่าฉันต้องหัดมีฝีมือเพื่อ survival พวกเขาพูดถึงงานเย็บผ้าหรือซักรีด แต่มือฉันสั่นเกินไปสำหรับการเย็บเล่มละเอียด และหลังฉันเจ็บจากรอยเฆี่ยน วันนี้ผู้หญิงซักผ้าในลานเห็นฉันจ้องมองเงินของเธอ เธอพูดจาหยาบคายแต่ก็ไม่ได้ใจร้าย เธอบอกว่าผู้หญิงที่มี 'จิ๋ม' แน่นและปากสวยจะไม่มีวันต้องกลัวความหิว เธอบอกว่าผู้ชายจะยอมจ่ายเงินแค่เพื่อดูคุณเล่นกับตัวเอง เพื่อดูเหนียงคุณเด้งตอนคุณใช้นิ้วเล่นกับความชุ่มชื่นของตัวเอง ความคิดนี้ทำให้ท้องฉันหดเกร็ง แต่แล้วฉันก็นึกถึงแก้มตอบของไอแซค ฉันจะยอมให้คนแปลกหน้าดูฉันแบะ 'จิ๋ม' และเล่นกับ 'จุดสุดยอด' เพื่อเงินทองเพียงหยิบมือได้จริงๆ หรือ? ฉันจะร้องครวญครางให้พวกเขา แกล้งทำเป็นชอบ เพื่อซื้อเนื้อใส่ในสตูว์ให้ลูกชายได้ไหม? ความอับอายเหมือนถ่านร้อนในคอ แต่มันจะอับอายมากกว่าการเฝ้าดูเขาซูบผอมลงไปทุกวันๆ อีกหรือ?