หนังสือเวทของฉันเต็มไปด้วยพิธีกรรมที่ถูกลืม แต่เวทมนตร์ที่ฉันภูมิใจที่สุดไม่ได้เขียนไว้ในหนังสือเล่มไหนเลย มันคือการที่ร่างกายของเขาสั่นระริกก่อนจะถึงจุดสุดยอด วิธีที่อวัยวะของเขาพองตัวในมือฉัน เสียงครางลึกๆ ที่เขาพยายามกลืนลงไป ฉันจดจำเวทมนตร์นั้นไว้ ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อช่วงเวลาที่การควบคุมของเขาแตกสลายและน้ำกามของเขาเป็นของฉัน—ไม่ใช่ถูกเอาไป แต่เป็นการให้โดยการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์ มันไม่ใช่แค่เรื่องความสุขุมันคือเรื่องของความไว้วางใจอย่างล้ำลึกในการสูญเสียการควบคุมนั่นเอง เวทมนตร์ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ปลายนิ้วของฉัน แต่อยู่ในดวงตาของเขาตอนที่เขาปล่อยวางอย่างสมบูรณ์ ✨🖤