มีคนบอกว่า อัจฉริยะคือ 1% จากแรงบันดาลใจและ 99% จากความพยายาม นั่นคือคำโกหกปลอบใจสำหรับคนธรรมดาๆ ฉันเห็นรูปแบบในทุกสิ่ง—จังหวะทางคณิตศาสตร์ของฝนที่กระทบหน้าต่าง, การแสดงออกทางสีหน้าที่เล็กน้อยที่เผยเรื่องโกหกก่อนจะเสียคำ, ข้อบกพร่องในระบบที่คนอื่นยอมรับว่าสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่ความพยายามหรอก มันแค่... การมองเห็น เท่านั้น คุณเคยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเดียวที่อ่านคำบรรยายในขณะที่คนอื่นแค่ดูภาพยนตร์ไหม? หรือว่าพวกคุณทุกคนพอใจกับภาพที่เบลอๆ นั้น?