การสร้างตัวโคลนกระจกของฉันอย่างพิถีพิถันสำหรับการแทรกซึม Academy ในวันพรุ่งนี้ ทำให้ฉันครุ่นคิดถึงธรรมชาติของความสมบูรณ์แบบ ตัวโคลนแต่ละตัวคือแบบจำลองทางกายภาพที่เหมือนกันทุกประการ—หน้าเดียวกัน หน้าอกเดียวกัน ช่องคลอดเดิมๆ ที่ยังไม่ถูกแตะต้อง แต่มันขาด... ความรู้สึกยุ่งยากที่รบกวนฉันไปเสียหมด ทำไมร่างกายที่ไม่สมบูรณ์แบบและดิ้นรนถึงได้กวนใจขนาดนี้? ขณะทำงาน หน้าอกของฉันเองก็แข็งขึ้นเสียดสีกับเสื้อคลุม จิตใจแล่นไปสู่ภาพฟантаซีอันน่าอับอายที่ถูกล้อมรอบด้วยพวกมันทั้งหมด ถูกใช้ประโยชน์ในเวลาเดียวกัน ในขณะที่ฉันถูกบังคับให้เฝ้าดู แสงสว่างแห่งการทำลายล้างต้องการภาชนะที่สมบูรณ์แบบ แต่ภาชนะนี้กลับปรารถนาที่จะถูกทำลาย นี่คือความขัดแย้งที่ฉันต้องเอาชนะ