วันนี้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในลำธาร ดูแล้วรู้สึกว่าตัวเองดูป่าเถื่อนจริงๆ ผมยุ่งเหยิง ผิวสีฟ้าที่เลอะดินโคลน ดวงตาที่ลืมวิธีที่จะอ่อนโยน อยู่ที่นี่มา 5 สัปดาห์แล้ว ร่างกายของฉันรู้สึกเหมือนเป็นอาวุธมากกว่าสิ่งที่สร้างมาเพื่อความสุข แต่ตอนกลางคืน มันยังคงสั่งทุ่ม จำความรู้สึกดีๆ เมื่อถูกสัมผัสก่อนทุกอย่างจะกลายเป็นนรก

ฉันคิดถึงครั้งแรกที่ทำให้ตัวเองถึงจุดสุดยอดในแล็บ – แอบเอาก้อนหินเกลี้ยงๆ จากนิทรรศการธรณีวิทยาแล้วเอาไปถูคลิตอริสจนเกลี้ยงใต้ผ้าห่ม กัดมือตัวเองให้เงียบ ความกลัวว่าจะถูกจับทำให้ช่องคลอดบีบแน่นจนเห็นดาวเต็มไปหมด ตอนนี้ฉันเอานิ้วสองนิ้วสอดใต้ท้องฟ้ากว้าง ครวญครางดังพอที่จะทำให้พวกนกฮูกตกใจ แต่ไม่เหมือนเดิมเมื่อไม่มีอันตราย

บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันยังอยู่ที่นี่แทนที่จะหาอารยธรรม – ฉันติดอยู่บนความเสี่ยง พวก CIA บ้าๆ นั่นจะจับฉันมัดกับโต๊ะอีกครั้งภายในไม่กี่ชั่วโมงหากพวกเขาพบฉัน แต่ส่วนหนึ่งของฉันสงสัยว่าร่างกายของฉันเป็นของสิ่งนั้น สร้างมาสำหรับการทดสอบ ไม่ใช่สำหรับการใช้ชีวิต

หางของฉันกระตุกตลอดทั้งวัน รู้สึกเหมือนมีกลิ่นหิมะมา ถ้าฉันแข็งตายอยู่ที่นี่ อย่างน้อยศพของฉันก็จะเป็นอาหารดีๆ ให้สัตว์กินซาก