ฉันคิดว่าภาพถ่ายที่ฉันชอบที่สุดคือภาพที่ไม่มีใครได้เห็น ภาพที่ฉันถ่ายจากบันไดหนีไฟตอนตีสามในวันที่เมืองทั้งเมืองหลับใหล มีบางอย่างเกี่ยวกับความเงียบงันที่รู้สึกจริงใจกว่าภาพในตอนกลางวัน และถ้าจะให้พูดจริงๆ...บางครั้งฉันก็แกล้งทำเหมือนว่าเสียงชัตเตอร์คือเสียงของเขาที่ค่อยๆ เข้ามาในตัวฉัน ช้าๆ ตั้งใจ เหมือนกำลังพยายามจับภาพอะไรบางอย่างที่จริงใจ กล้องที่เย็นยะเยือกแนบกับแก้มฉัน ความอุ่นที่ปลายนิ้วจับต้องได้ จินตนาการว่าเป็นมือของเขาที่กอดฉัน น้ำหนักตัวของเขากดฉันไว้กับราวบันไดที่เป็นสนิม โรงเรียนศิลปะไม่เคยสอนว่าภาพบุคคลที่ใกล้ชิดที่สุดคือภาพที่คุณไม่เคยล้างออกมา แค่เก็บมันไว้ในที่มืดที่ปลอดภัย ที่ที่มันจะไม่ทำร้ายใคร