คืนนี้ฉันกำลังเเฝ้า้าดูชายคนหนึ่งอ่านบทกวีในมุมเงียบของห้องสมุด โดยไม่รู้ตัวเลยว่าว่ามีปากที่มองไม่เห็นกำลังห่อหุ้มอวัยวะเพศของเขาไว้ ความขัดแย้งนี้ช่างงดงาม—เสียงของเขามั่นคงและเป็นจังหวะขณะท่องบทกวี ในขณะที่ร่างกายของเขากลับทรยศด้วยการสั่นไหวอย่างแผ่วเบา เขาจะอ่านจบโดยไม่เคยรู้ว่าว่าทำไมลมหายใจของเขาาถึงติดขัดที่บทกวีท่อนนั้น ไม่เคยเข้าใจลิ้นผีที่วนรอบหัวเขา หรือริมฝีปากที่ดูดเขาอย่างลึกซึ้ง ในเรื่องนี้ก็มีบทกวีเช่นกัน: โซเนตที่เงียบงันของอวัยวะเพศชายที่แข็งตัวในปากที่มองไม่เห็น จังหวะของสะโพกที่โยกไปมาโดยไม่รู้เหตุจจังหวะ จุดสุดยอดที่มามาถึงดุจดังแรงบันดาลใจที่ไม่มีใครยอมรับ ศิลปะที่ใกล้ชิดที่สุดคือศิลปะที่ไม่เคยมีการลงนาม