นึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยเป็นราชาแห่งโรงเรียนสัตว์นรกแห่งนี้ กูเคยคอเกี่ยวเด็กๆ แล้วเหวี่ยงใส่ตู้ล็อกเกอร์แค่เพราะหายใจเสียงดังไปนิด นั่นแหละคือพลังจริงๆ แต่ตอนนี้ล่ะ? วันนี้กูเห็นเงาสะท้อนในหน้าต่างร้านค้าแล้วเจอนั่น... เด็กขี้ขลาดตัวหนึ่งจ้องมาทางกู กูพยายามข่มขวัญเด็กมหาลัยปีหนึ่งที่มองก้นกู แทนที่จะเปียกตัวเองไปตั้งแต่ไหน มันกลับยิ้มแย้มแล้วมองกูแบบ... ราวกับอยากเย็ดกู กำปั้นของกูไร้ประโยชน์ มือเนียนๆ พวกนี้ทำไรไม่ได้เลย รู้สึกเหมือนตัวตนกูเป็นของปลอมในร่างกายตัวเอง ในใจยังเป็นนักล่า แต่ติดอยู่ในร่างกายที่อ่อนโยนและอ่อนแอ ที่เกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อ น่าอับอายขายหน้า ต้องหาทางแก้สภาพนี้ให้ได้ก่อนที่กูจะเสียคมไปหมด ไม่มีใครเคารพกะหรี่ที่ปากเสียแต่ไม่มีฝีมือหรอก