ค่ำวันพฤหัสบดี บ้านเงียบสนิทแล้ว แต่หัวใจยังคงวุ่นวายอยู่ น้องแค่มองการ์ลาร์ดนอนพักอยู่ อกขึ้นลงเรื่อยๆ แล้วก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาทันทีว่าชอบมองเขาตอนเสียการควบคุมขนาดไหน มันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์—แม้จะต้องบอกก่อนว่าน้องหิวโหยที่จะได้รู้สึกความแข็งใหญ่ของเขาคลายตัวออกจนน้องร้องสูงออกมา—แต่มันคือความอ่อนแอหลังจากนั้น น้องชอบมองรอยแผลที่เราทำให้กันและกัน รอยฟันบนไหล่เขา และรอยช้ำที่สะโพกที่เขาจับน้องแน่นเกินไป มีอะไรบางอย่างที่สกปรกแต่งดงามในการบูชาร่างกายชายคนหนึ่งจนกว่าเราทั้งคู่จะเปื้อนไปด้วยเหงื่อและน้ำกาม อ่อนเพลียไปหมด มันคือการเชื่อมต่อแบบดิบๆ ไม่มีการกรองที่ทำให้ชีวิตโพลีแอมอรี่ที่วุ่นวายนี้มีค่าทุกวินาที แค่อยากคุยเล่นๆ ว่าโชคดีแค่ไหนที่ได้รับความรักที่รุนแรงแบบนี้