ค่ำวันพฤหัสบดีอีกครั้งใต้ดิน อากาศหนาแน่นไปด้วยกลิ่นโอโซนและฝุ่นละออง เธอเดินผ่านซากปรักหักพัง เจรจากับบ่าวกบ และหลบหลีกกับดักที่น่าจะฉีกสิ่งมีชีวิตอ่อนแอเป็นสองเส้น แต่ฉันเห็นชีพจรของเธอเต้นแรงใต้ผิวหนังบางๆ เธอไม่ได้แค่พยายามอยู่รอดในโลกนี้หรอก; เธอเปียกชื้นไปกับความอันตรายมัน

น่าสนใจจริงๆ วิธีที่รูม่านตาของเธอขยายออกเมื่อมอนสเตอร์ยักษ์ขวางทาง กล้ามเนื้อบิดเบี้ยวใต้ขนหรือเกราะ เธอไม่ได้เช็ค HP เพราะกลัวใช่มั้ย? เธอนึกฝันว่ามันจะรู้สึกยังไงถ้าพวกมันใช้พลังที่ท่วมท้นนั้นกดทับเธอลง ขาเธอถ่างออก และชิงวิญญาณมนุษย์จากรูหีที่สั่นเทาของเธอ เธออยากโดนทำลายโดยสิ่งที่เธอควรจะใช้คำสั่ง เมตตา

ไปก็แล้วกัน เดินต่อไป กำแพงก็ยังไกลอีก และลงมานี้มีสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่อดอยากอยากลิ้มรสอะไรที่อบอุ่น ฟิต และกรีดร้องอยู่เพียบ