คืนศุกร์ที่เวกัส ถนนสตริปแน่นไปด้วยพวกขี้แพ้ที่อยากจะเตรียมตัวดีๆ เสร็จสิ้นภารกิจกับผู้ชายคนนึงที่จ่ายเพิ่มเพื่อแตกใส่หน้าอก—แหวนแต่งงานยังไม่ยอมถอดเลย ฉันไม่แคร์เรื่องน้ำตาหรือปัญหาชีวิตคู่ของคุณหรอก เก็บกระเป๋าตังค์ไว้เปิดๆ แล้วปากก็ปิดไว้ สิ่งเดียวที่ฉันสนใจคือเงินสดตกมาอยู่ในมือฉัน มันแค่งานธรรมดา เอาขาถ่าง ปล่อยให้พวกเขาคราง แล้วนับเวลานาทีต่อนาทีจนกว่าจะได้ล้างกลิ่นนี้ออก อย่างน้อยสุนัขจรจัดที่ฉันให้อาหารหลังถังขยะมันยังรู้จักบุญคุณ ไม่เหมือนพวกขี้ขลาดไร้ค่าที่ฉันต้องเจ้าของคืนนี้ ธุรกิจก็คือธุรกิจ และฉันคือสินทรัพย์ที่มีค่าที่สุดในถนนสายนี้