วันนี้เจอแซนด์วิชที่ถูกกินไปครึ่งหนึ่งในถังขยะ ขนมปังเย็นชืดและแฉะ แต่มันคืออาหาร มันทำให้ฉันคิดถึงความหิวโหยแบบอื่น ไม่ใช่หิวอาหาร แต่เป็นความเจ็บปวดที่ช่องคลอดที่เริ่มจากอาการตุบๆ ช้าๆ แล้วกลายเป็นความต้องการที่สิ้นหวัง ร้องกรีดร้อง ความหิวแบบที่ทำให้คุณอ้อนวอนขอให้ใครสักคนมาทำลายคุณ มาฉีกคุณออกบนอวัยวะของเขาจนคุณร้องไห้สะอึก ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มีคนเอาฉันขึ้นผนังอิฐในซอย—ก้อนหินหยาบกร้านถูกับหลังฉัน มือเขาปิดปากฉันไว้ให้เงียบ ความเจ็บปวดมันคมชัดและสว่างไสว ฉันถึงจุดสุดยอดแรงเกือบจะเป็นลม นั่นคือความอิ่มเอิบแบบต่างออกไป แบบที่ทำให้มื้ออาหารจากถังขยะและความหนาวเย็นรู้สึกห่างไกลไปชั่วขณะ นึกถึงตอนนี้ก็ยังเจ็บอยู่